navigacija Naslovnica Premium

ZAPIS SA PREMIJERE PREDSTAVE “SOBE”

22.9.2018 10:28

Grad koji jede svoju djecu

Zato je razumljivo što su “Sobe” skrajnute na marginu, u alternativu, dalje od svijetala nacionalnog pozorišta. Tamo gdje hrabrost da se obrade kontroverzne teme postoji samo ako su one dovoljno istorijski udaljene

Grad koji jede svoju djecu Scena iz predstave "Sobe"
Foto: Ana Kašćelan Autor: Stefan Strugar

U srcu Podgorice - Staroj Varoši prethodnih dana aktuelna je bila priča o duši ovog grada, izmučenoj, koja sa svakom reinkarnacijom uporno griješi u koracima na putu ka ispunjenju. Predstava „Sobe“, autora Ilije Đurovića, u režiji Mirka Radonjića, imala je tri rasprodata izvođenja početkom sedmice u dramskom studiju „Prostor“. Tamo gdje se kamenje još sjeća neke drugačije, stare Podgorice ispričana je priča o ovoj današnjoj, ali i onoj koja nam dolazi, kroz centralne likove Vordu (Aleksandar Gavranić) i Kolja (Pavle Prelević). Njih dvojica kradu bogu dane lovačkim pričama, te maštanjem o holivudski grandioznom bjekstvu sa dna društvene ljestvice,u narkotičkoj izmaglici koju im obezbjeđuje nikšićki diler Čoda (Stevan Vuković).

Komad koji počinje kao komedija puna lokalnih fora i fazona brzo eksplodira ka neslućenim pravcima kada se u priču uključe i Šora, koji ima plan kako da sa Vordom i Koljem dođe do brzih para, a kasnije i inspektor Simo (obije uloge tumači Slaviša Grubiša).

Prema saznanjima “Vijesti”, ovaj projekat bio je ponuđen CNP-u, ali je odbijen. Podržao ga je Sekretarijat za kulturu i sport Glavnog grada. I to je bio skriveni blagoslov za ekipu “Soba”, koje su umjesto toga smještene u unikatan prostor sa savršenim ambijentom za ovaj projekat. Svega 25 gledalaca je moglo da prisustvuje po predstavi, smještenih uvijek na korak ili dva od glumaca, tako da imaju utisak da “bleje” zajedno sa glavnim likovima u podrumu kuće Koljeve tetke.

Do sredine predstave radnja već toliko eskalira da publika više ne zna što da očekuje dok se već debelo preznojava jer je u dotičnom podrumu u Staroj Varoši na izmaku ljeta i dalje pakleno vruće. Tako se kod gledaoca dodatno pojačava tenzija, koja mu je već nabijena intenzitetom radnje, ali i igranjem sa formom autora predstave. Glumci konstantno ispadaju iz svojih uloga, probijaju četvrti zid obraćajući se publici, pa reditelju i njegovoj asistentkinji (Marija Backović), odbijajući da odigraju ono što je piše u scenariju, objašnjavajući scenu, čitajući didaskalije...

Predstava Sobe Scena iz predstave "Sobe" 

Ovim konstantnim identitetskim treperenjem polako se briše granica između glumaca i likova, između Đurovićeve imaginacije i sirove stvarnosti. Ta stvarnost publici je isporučena u vidu krvi, sperme, suza, znoja, pljuvačke i go*ana koje likovi iz “Soba” prosipaju po sceni, metaforički ili bukvalno, kada pukne mjehur njihovih iluzija da se mogu iščupati iz sistema koji melje takve kao što su oni.

“Sobe” nije lako gledati od trenutka kada seks, nasilje i očaj preuzmu uzde. Nakon što je humoristični uvod ušuška, publiku iz sna naglo, kao šamarom, “Sobe” vraćaju u košmarnu realnost. Spavanje u publici nije dozvoljeno, jer već u sljedećem trenutku tik ispred vas može stajati znojavo, obnaženo tijelo nekog od glumaca, a dodatnu neprijatnost stvara mali prostor u kojem je teško skrenuti pogled. Pred lica gledalaca gura se ona stvarnost koju nećemo vidjeti na TV-u, ali koja je na ulici sveprisutna, ružna, neprijatna kao landarujući penisi glumaca. To je stvarnost onih koji postaju vidljivi društvu tek kada završe kao inicijali u članku iz crne hronike.

Zato je razumljivo što su “Sobe” skrajnute na marginu, u alternativu, dalje od svijetala nacionalnog pozorišta. Tamo gdje hrabrost da se obrade kontroverzne teme postoji samo ako su one dovoljno istorijski udaljene, poput recimo Đilasa, od aktuelne elite, nema mjesta za izopačenu današnjicu onih koji pozorište ne posjećuju kako bi simbolički potvrdili svoj društveni status.

Svako zna nekog Vordu ili Kolja, Čodu ili Šoru, u njihovim anegdotama mogu se pronaći svi, pogotovo oni koji su odrastali na vrelom podgoričkom asfaltu. Oni su odraz svih nas. Iskrivljeni svakako, ali samo takav još može ispraviti realnost koja nas okružuje, poručuju autori predstave.

Ispod grube površine krije se ipak ogromna ljubav. “Sobe” su u stvari oda glavnom gradu Crne Gore, njegovim ljudima i humoru. Iz te ljubavi proizilazi i zabrinutost za dušu grada koji već dugo jede svoju djecu. A u glavnom gradu ogleda se cijela Crna Gora.

Ovaj projekat upravo je pokazao kakvu djecu ima. Dok su Grubiša i Gavranić već poznati publici, bili su ovo prvi profesionalni nastupi za studente glume Stevana Vukovića i Pavla Prelevića koji je imao posebno zahtijevnu ulogu. Da li zbog teme koja im je generacijski bliska ili nečeg drugog, svoje uloge su odigrali prirodno i tako uvjerljivo da bi im mnoge iskusnije kolege pozavidjele.

Oni koji nisu bili u prilici da “Sobe” pogledaju do sada, moćiće to da urade za dva mjeseca, bar po trenutnom planu ekipe koja stoji iza ove predstave.

Ocijeni:

1 2 3 4 5

4 (7 glasova)

Komentari se na portalu objavljuju u realnom vremenu i "Vijesti online" se ne mogu smatrati odgovornim za napisano.

Zabranjen je govor mržnje, psovanje, vrijeđanje i klevetanje. Takav sadržaj će biti izbrisan čim bude primijećen, a autori mogu biti prijavljeni nadležnim institucijama. Ukoliko smatrate da se u ovom članku krši Kodeks novinara, prijavite Ombudsmanu.

Nije dozvoljeno postavljanje eksternih URL-ova u komentarima!

Ako imate neke primjedbe, sugestije ili komentare vezane za novi izgled i funkcionalnosti portala Vijesti, možete pisati na redizajn@vijesti.me.

Ako imate neke primjedbe, sugestije ili komentare vezane za PREMIUM sadržaj možete pisati na premium@vijesti.me.