Preminuo akademik Ljubomir Tadić

Tadić je rođen u mjestu Smriječno u Crnoj Gori 1925. godine. Studirao je pravo u Beogradu i Sarajevu

17 komentar(a)
Ljubomir Tadić, Foto: Blic.rs
31.12.2013. 09:53h

Akademik Ljubomir Tadić preminuo je u Beogradu u 88. godini, rečeno je Tanjugu u SANU.

Ljubomir Tadić je rođen 1925. u Smriječnu, Crna Gora. Imao je 16 godina kada se priključio partizanskom pokretu.

Bio je profesor filozofije i sociologije prava na Univerzitetu u Beogradu i stalni član SANU.

Godine 1968. bio je jedan od predvodnika studentskih protesta, pa je 1974. kao nepodoban udaljen sa Univerzieteta.

Jedan je od 13 osnivača obnovljene Demokratske stranke decembra 1989. godine, i uz Dragoljuba Mićunovića jedini je iz te probitne ekipe koji je ostao u DS. U više navrata je bio član Glavnog odbora te stranke.

Ljubomir Tadić je otac Borisa Tadića, bivšeg predsjednika Srbije.

Nakon Drugog svjetskog rata studirao je u Sarajevu i Beogradu. U Sarajevu je bio prvi sekretar Univerzitetskog komiteta i urednik dnevnika "Oslobođenje".

Filozofiju prava doktorirao je u Ljubljani. Kao naučni saradnik, bio je član Ustavne komisije za pripremu Ustava iz 1963.

Kritičko pisanje za časopis "Praksis" i odluka da, kao profesor Beogradskog univerziteta, podrži studentski protest 1968. (po sopstvenom priznanju, on je autor naziva "Crveni univerzitet Karl Marks"), razlozi su zbog kojih je svrstan u grupu prvih disidenata tadašnjeg režima i jedan je od osam profesora koji su polovinom sedamdesetih odstranjeni sa Filozofskog fakulteta.

Zajedno sa nekolicinom istomišljenika pokrenuo je u Engleskoj "Praksis International", a u zemlji sa Dobricom Ćosićem pokušao je da pokrene časopis "Javnost".

Bio je predsjednik Pokreta za zajedničku evropsku državu Srbiju i Crnu Goru, koji je imao za cilj da svi državljani te republike dobiju pravo glasa na referendumu o odvajanju Crne Gore.

Pisao je da građanski rat nije započeo 1991. godine, već da se njegove jasne naznake nalaze u periodu ranije socijalističke izgradnje, posebno "ustavne izgradnje", najviše Ustava iz 1974. godine.

Tvrdio je da za razaranje Jugoslavije nije bio odgovoran socijalizam, nego njegov "boljševički privid", pri čemu je "istorijski paradoks da između boljševičkog projekta razbijanja Jugoslavije i zapadnog projekta kojim je to razbijanje ostvareno, postoji puna konvergencija".

Dobitnik je Sedmojulske nagrade, najvišeg priznanja Srbije.