Tužni treći jul pomjerio sve u drugi plan: fudbalski svijet će se dugo sjećati Dioga Žote

Pamtiće se istorijska sezona Pari Sen Žermena i Zlatnoj lopti Usmana Dembelea, pamtiće se i da mu je Čelsi u dalekim Sjedinjenim Američkim Državama pokvario računicu da postane najbolji na planeti, ali vijest koja je posebno odjeknula u svijetu fudbala je tragedija koja se dogodila 3. jula kada je objavljeno da je preminuo Diogo Žota.

Napadač Liverpula je nedugo nakon što je sa „redsima“ proslavio titulu u Premijer ligi tragično izgubio život u saobraćajnoj nesreći u Španiji.

OMILJENI SAIGRAČ I PROTIVNIK

Vijest o pogibiji potresla je sportski svijet, a ova tragedija je ponovo otvorila pitanje bezbjednosti saobraćajnica u ruralnim djelovima Španije.

Sve je, ipak, to samo sjenka onoga što se dogodilo, jer je Žota bio omiljen među saigračima, trenerima, protivnicima, bilo da je nosio dres Vulverhemptona, Liverpula ili reprezentacije Portugala.

Ko je i kakav bio Žota nedavno je u jednoj rečenici opisao menadžer Liverpula Arne Slot, i to u jeku krize igre i rezultata kada je ne željeći da traži alibi samo izustio:

“Mislim da niko ustvari ne shvata koliko nam je Diogo nedostaje. U svakom smislu”, rekao je Holanđanin.

U subotu 27. decembra su se na “Enfildu” sastali Liverpul i Vulvsi, dva Žotina posljednja kluba, i bilo je više nego emotivno - sa Diogovom porodicom na tribinama, skandiranjem njegovog imena, zastavama s njegovim likom...

RAPSODIJA U MINHENU PROMOVISALA PARIŽANE

Žota je tužna priča svjetskog fudbala, a ono što je bilo na terenu pamti se po sezoni koju je imao.

U domaćim okvirima su „sveci“ odavno „obrnuli igricu“, tako očigledno imaju i problem prave motivacije, ali ono što su od februara pa sve do majskog finala pokazivali u Ligi šampiona je jasno ukazivalo na to da je stvorena nova sila.

PSŽ je na putu do finala u nokaut fazi eliminisao tri engleska predstavnika (Liverpul, Aston Vilu pa Arsenal), a onda je posljednjeg dana maja na „Alijanc areni“ u Minhenu tim Luisa Enrikea dohvatio zvijezde.

U meču za titulu je deklasirao Inter, bilo je čak 5:0 na krilima Usmana Dembelea, Hviče Kvarachelije, Ašrafa Hakimija.

Tako je PSŽ došao do prve titule evropskog šampiona, a Inter izgubio drugo finale u posljednje tri godine, nakon što ga je 2023. u Istanbulu savladao Mančester siti.

DAN KAD JE ČELSI IZNENADIO SVE

Da utisak ne bude potpun kada je u pitanju PSŽ u 2025. pobrinuo se Čelsi, koji mu je „oteo“ već viđenu svjetsku krunu.

„Plavci“ su bili ubjedljivi u finalu premijernog izdanja Svjetskog klupskog prvenstva (3:0, dva pogotka Kola Palmera i jedan Žoaoa Pedra), pa Enrike usred jula nije imao razlog da slavi kao mjesec i po ranije.

Čelsi je na taj način donekle opravdao ogromna ulaganja u eri Toda Bolija, ali činjenica je i da su mnogi najveći klubovi turnir na američkom tlu vidjeli kao eksperiment.

Tako je Real u SAD otputovao malo pošto je predstavio novog trenera Ćabija Alonsa, na klupi Intera je debitovao Kristijan Kivu...

ALKARAS I SINER, VIŠE NEMA NAZAD

Kako je krenulo, biće pravo čudo da se u narednih nekoliko godina pojavi teniser koji je spreman da dođe do grend slem titule, a da se on ne zove Karlos Alkaras ili Janik Siner.

U 2025. su Španac i Italijan podijelili po dvije velike titule i apsolutno sve se vrtjelo oko njih, jer su igrali u finalu u tri od četiri najveća turnira. Izuzetak je samo januarski Australijan open kada je Siner do pehara došao pobjedom u finalu nad Aleksandrom Zverevim.

Fantastično finale je odigrano na Rolan Garosu kada je Siner vodio 2:0 u setovima, onda i u četvrtom 5:3 - nije bilo dovoljno da se sruši Karlitos koji je napravio veliki preokret za titulu.

„Prošlo je skoro sedam mjeseci, i dalje je teško i razumjeti, a kamoli opisati taj preokret i pobjedu Alkarasa“, napisao je prije nekoliko dana novinar Gardijana.

Interesantno, bilo je to prvi okršaj momaka koji dominiraju u finalu nekog grend slema, a već tada se i znalo da teško može da bude jedini u 2025.

Odigrali su još dva, uz polovičan učinak. Siner je bio mnogo bolji na Vimbldonu, gdje je pomjerio Alkarasa s trona, da bi mu se majstor iz Mursije revanširao na US openu.

U Njujorku je pehar bio u vlasništvu Italijana, ali Alkaras je pokazao da je naučio neke stvari iz vimbldonskog finala i dominantno stigao do titule, šeste u karijeri na najvećim turnirima.

„Moram nešto da promijenim jer mislim da sam previše predvidiv u igri. Vrijeme je za zaokret, pa i po cijenu da me to košta nekih rezultata u narednom periodu“, istakao je Siner.

FENER, PAKLENI NJEMCI I MOĆNI TANDER

Evropska košarka je dobila novog vladara, i to tim koji tokom sezone nijednom nije bio viđen kao glavni ili jedan od najvećih kandidata da osvoji Evroligu.

No, Fenerbahče je uspio, uradio je to tek drugi put u istoriji, prvi nakon ere Željka Obradovića - pokorio je Stari kontinent sa Žocovim omiljenikom učenikom Šarunasom Jasikevičusom.

Popularni Šaras je poslije nekoliko neuspješnih pokušaja sa Barselonom, kada je „blaugrana“ bila ozbiljan favorit, konačno uspio sa Fenerom, a na finalnom turniru u Abu Dabiju je na putu do titule srušio tada aktuelnog šampiona Panatinaikos i u finalu Monako.

Nešto kasnije je došao trenutak da pada odluka o šampionu u NBA ligi.

„Preko bare“ se mijenjala istorija zahvaljujući Oklahomi koja je na putu do prvog prstena ikada rušila sve pred sobom.

U regularnom dijelu je u 82 utakmice upisala čak 68 trijumfa, a u plej-ofu je doživjela ukupno sedam poraza - igrao je Tander po sedam utakmica u polufinaluz Zapada protiv Denvera i velikom finalu sa Indijanom, ali niko nije mogao da zaustavi Šeja Gildžs-Aleksandera i kompaniju.

Košarkaško ljeto je završeno prvenstvom Evrope, gdje se vjerovalo da je prvi favorit za zlato Srbija, ali Njemačka je pokazala da joj pripada sadašnjost pa je na titulu prvaka svijeta dodala i kontinentalnu.

Njemci su u finalu savladali Tursku, dok je bronza pripala Grcima i Janisu Adetokumbu koji su savladali Finsku.

Finci su, inače, bili senzacija šampionata jer su u osmini finala eliminisali Srbe, a dio Eurobasketa je bila i Crna Gora koja je takmičenje završila u grupi.

KO ZNA KOJI U NIZU DUPLANTISOV LET U ISTORIJU

Pravog rivala nema odavno, jedini protivnik je na neki način sam sebi.

Armand Duplantis je ponovo pomjerio granice i 14. put u karijeri srušio svjetski rekord u skoku s motkom.

Ovog puta magična visina koju je preskočio bila je 6,30 metara - iz trećeg pokušaja za zlatnu medalju sa Svjetskog prvenstva u Tokiju.

Švedska legenda tako je četvrti put ove godine oborila svjetski rekord - svaki put za po centimetar. Najprije u u Klermon Feranu, pa Stokholmu, Budimpešti, onda i u septembru u Japanu...

Sergej Bubka je u julu 1994. postavio svjetski rekord na 6,14 i nakon toga je trebalo da prođe 10 godina pa da ga sruši Reno Lavileni (6,16).

Činilo se tada da će morati da prođe još toliko, pa da neko pomjeri granice, ali sve se promijenilo 2020. Od tada, od Torunja i 6,17, rekordi padaju kao nikada u istoriji.

( A. H. )