Talenat koji osvaja svjetske bine

Jedan od najboljih dokaza da se u Crnoj Gori nastavlja afirmacija mladih predstavlja koncertni ciklus “Mladi talenti”, u organizaciji Kulturno-informativnog centra (KIC) “Budo Tomović”, kroz koncert dvojice mladih violinista, Milutina Radulovića i Jovana Mitrovića.

Ovaj koncert, održan u sali Dodest, je sadržao bogati muzički program, poput djela Žan-Mari Leklera (Sonata br. 5 op. 3), Volfganga Amadeusa Mocarta (Duet u A-duru K. 331), Karl Marije von Vebera (Duo iz opere “Čarobni strijelac” u aranžmanu Sretena Krstića), Georga Fridriha Hendla i Johana Halvorsena (Pasakalja).

Pravi talenat i vještina Radulovića i Mitrovića se pokazuje kroz činjenicu da i pored njihove mladosti, oni su se već ostvarili kroz razna takmičenja i događaje. Radulović je učestvovao u značajnim takmičenjima poput Whitgift International Music Competition” u Londonu i “Polyhymnia” u Skoplju, gdje je osvajao prvu nagradu tri godine uzastopno (2019, 2020. i 2021). Mitrović se ističe sviranjem u prestižnim salama, među kojima se izdvaja koncert u “La Scala” u Milanu, gdje je svirao sa orkestrom “Caracas” pod dirigentskom palicom maestra Gustava Dudamela.

U intervjuu sa “Vijestima”, Radulović i Mitrović govore o svojim uspjesima, šta je sve potrebno za uspjeh, kao i samoj ljubavi prema muzici.

Mitrović je svoj talenat rano pokazao kada je u Školi za muzičke talente u Ćupriji bio proglašen za đaka generacije, ali smatra da je ovaj uspjeh bio moguć samo uz ozbiljan rad.

“Mislim da talenat može da pomogne na početku, ali bez ozbiljnog rada ne znači mnogo. Kod mene je trud bio presudan, svakodnevni rad, disciplina i konstantna želja da napredujem. Talenat je možda dao neku osnovu, ali sve što je došlo kasnije rezultat je rada i posvećenosti”, smatra on.

Radulović je trenutno student treće godine u Univerzitetu za muziku u Sarbrikenu (klasa prof. Gordana Nikolića) i druge godine na Muzičkoj akademiji u Sarajevu (klasa prof. Marka Simovića), što je za njega bilo divno iskustvo.

“Iako su sistemi drastično drugačiji, imam prelijepa iskustva i sa jedne i sa druge akademije. U Sarajevu sam studirao godinu i po’ dana, onda sam počeo osnovne studije iznova u Sarbrikenu. Svakako da je bilo teže adaptirati se na život u Sarbrikenu jer je mentalitet ljudi u Sarajevu dosta bliži našem. Ali, pošto volim da konstantno upoznajem nove kulture, onda je Njemačka odlična prilika za to”, kazao je Radulović.

Govoreći o svom koncertu u “La Scala”, Mitrović se prisjeća kako u tom trenutku nije razmišljao o veličini scene već o samoj muzici.

“Nastup u ‘La Scala’ je svakako bio posebno iskustvo, ali zanimljivo je da u tom trenutku nisam razmišljao o veličini same scene, već isključivo o muzici i izvođenju. Tek kasnije postaneš svestan gde si zapravo svirao i koliko to ima težinu, i tada taj osećaj dobije još veću vrednost”, prisjeća se Mitrović.

Komentarišući svoje uspjehe u takmičenjima u Londonu i Skoplju, Radulović ističe kako se prvo sjeti upoznavanja sa novim kolegama.

“Nosim prelijepe uspomene sa pomenutih takmičenja. Zahvaljujući njima, mogao sam da upoznam nove kolege i obiđem te prelijepe gradove. To je ono čega se sjetim kad se pomenu takmičenja, prije nego nagrada”, ističe on.

Mitrović je imao prilike da sarađuje sa mnogim velikim umjetnicima poput Jovana Kolundžije, Romana Simovića, Darka Kodžasa i Lihaja Bendajana, za koje kaže da su bili važni faktor njegovog muzičkog usavršavanja.

“Rad sa umetnicima kao što su Jovan Kolundžija, Roman Simović, Darko Kodžas i Lihaj Bendajan mi je mnogo značio jer sam kroz njih shvatio koliko različitih pristupa muzici postoji. Svako od njih ima svoj pogled na interpretaciju, i to te natera da razmišljaš samostalno i da gradiš sopstveni izraz, a ne samo da pratiš ono što piše u notama”, kazao je Mitrović.

Govoreći o svom osjećaju pred koncert u sali Dodest, Radulović smatra da su koncerti u domovini najljepši i najteži.

“Koncerti u domovini su uvijek najljepši, ali i najteži. Ne bih rekao da osjećam pritisak, već odgovornost prema domaćoj publici, ali taj adrenalin jeste i razlog zašto se bavim muzikom”, smatra on.

Mitrović ističe kako su osvojene mnogobrojne nagrade samo posljedice rada, a da je prava motivacija za njega sama muzika.

“Nagrade svakako prijaju i znače kao potvrda da si na dobrom putu, ali ih ne doživljavam kao krajnji cilj. Više ih vidim kao posledicu rada. Prava motivacija za mene dolazi iz same muzike i želje da stalno napredujem i pomeram svoje granice”, ističe Mitrović.

Radulović je u više navrata bio koncertmajstor za Sarajevski gradski orkestar, za šta kaže da je mješavina uživanja i odgovornosti.

“Uživanje je sarađivati sa kolegama i prijateljima, a ujedno je i odgovornost dosta velika, jer se uvijek očekuje visok nivo profesionalizma”, kazao je Radulović.

Od pravaca u klasičnoj muzici, Mitrović ističe klasicizam kao pravac koji ga najviše privlači zbog jasne strukture i forme, ali i zbog prostora za lični izraz.

“Najviše me privlači klasicizam, jer u njemu postoji jasna struktura i forma, ali ne na način kao u baroku gde je sve strogo definisano. Klasicizam već na neki način nagoveštava romantizam i daje više prostora za lični izraz. Uvek mi je zanimljivo da uzmem nešto što deluje ‘spakovano’ i pokušam to da ‘raspakujem’, da pronađem dublji smisao i lični doživljaj unutar te forme”, ističe on.

Raduloviću je, međutim, bliži romanticizam jer se u njemu najviše pronalazi, a izdvaja Betovena kao kompozitora kojeg najbolje razumije.

“Zavisi od više faktora, a ponajviše od momenta, životnog perioda. Ako bih birao epohu u kojoj se pronalazim najčešće, morao bih reći da je to romantizam. A kompozitor kog možda najbolje razumijem trenutno bi bio Betoven”, smatra Radulović.

Mitrović poručuje dolazećim generacijama mladih umjetnika da budu strpljivi i uporni, jer rezultate ne mogu očekivati odmah.

“Rekao bih im da budu strpljivi i uporni, jer rezultati ne dolaze brzo. Važno je da veruju u to što rade i da ne izgube ljubav prema muzici zbog pritiska ili očekivanja. Na kraju, to je ono što sve nosi”, poručuje Mitrović.

Radulović im poručuje da ipak uživaju u samom procesu, jer imaju privilegiju da je njihov poziv umjetnost.

“Poručio bih im da uživaju u ovom prelijepom procesu i ne odustaju od svojih ambicija. Imamo privilegiju da naš ‘poziv’ bude umjetnost i mislim da treba da uživamo u tome maksimalno”, poručuje Radulović.

( Pavle Savović )