Šta nazivamo „seksualnim radom“ – i šta to govori o društvu

„Lalun pripada najstarijem zanatu na svijetu.“

Tom rečenicom, u kratkoj priči „Na gradskom zidu“ iz 1888. godine, engleski pisac Radjard Kipling doprinio je popularizaciji jednog od najdugotrajnijih eufemizama za seksualni rad – izraza „najstariji zanat na svijetu“, koji se često ponavlja i danas – uprkos tome što je istorijski nejasan. Umjesto da se posao sa seksom imenuje direktno, taj izraz odražavao je moralnu klimu tog vremena, kada je posredan jezik olakšavao da se o toj temi govori – ali i da se drži na distanci.

Nova izložba u Bundeskunsthale u Bonu, „Seksualni rad: kulturna istorija“, bavi se načinima na koje je seksualni rad prikazivan, regulisan i doživljavan u različitim društvima i istorijskim periodima.

Kustosi izložbe temu opisuju kao „teren prožet moralizatorskim i izrazito političkim diskursima“. Okupljajući umjetnička djela, arhivsku građu, pravna dokumenta i savremene glasove, izložba pokazuje kako je seksualni rad oblikovan – a ponekad i iskrivljen – u javnoj raspravi.

Bez zagovaranja određenog političkog pristupa, izložba poziva posjetioce da razmisle o tome kako su njihovi stavovi formirani – kroz izvještaje medija, društvena očekivanja ili jezik koji su usvajali odrastanjem.

Od „parazita“ do „seksualnog radnika“

Jedan dio izložbe bavi se jezikom: glosar prati izraze koji su se kroz vrijeme koristili za opisivanje seksualnih radnika i istražuje šta su ti termini činili vidljivim ili nevidljivim, kao i kako su oblikovali predstave o rodu, moralu i radu.

„Istoriju seksualnog rada teško je istraživati, jer se nazivi mijenjaju u svakoj epohi, a istorijski izvori često koriste neodređene eufemizme“, kaže kustoskinja i aktivistkinja Ernestin Pastorelo.

„Istorijska terminologija često je neprecizna“, dodaje. „U 19. vijeku se mogla koristiti za opis bilo koje žene koja je bila ’previše vidljiva’ u javnom prostoru, bez obzira na to da li se zaista bavila prodajom seksualnih usluga.“

Kako objašnjava, taj naziv se široko primjenjivao – na žene koje su živjele u siromaštvu, borile se sa zavisnošću ili su na drugi način smatrane društveno devijantnim – što ga čini nepouzdanim za istorijska istraživanja i opterećenim slojevima negativnih značenja koja i danas utiču na rasprave o seksualnom radu.

Slična iskrivljenja javljaju se i u drugim istorijskim kontekstima.

U bivšem Sovjetskom Savezu i drugim zemljama istočnog bloka, seksualni radnici su bili procesuirani prema zakonima usmjerenim protiv takozvanih „društvenih parazita“. Taj izraz odnosio se na radno sposobne odrasle osobe za koje se smatralo da ne obavljaju „društveno koristan rad“, već žive od prihoda van zvaničnog sistema – kategoriju u koju je spadao i seksualni rad.

Takav jezik pokazuje kako su vlasti koristile riječi da kontrolišu ponašanje i određuju ko se smatra legitimnim radnikom.

Posmatrani zajedno, termini iz glosara pokazuju kako imenovanje odavno nosi pretpostavke o klasi, rodu i društvenoj vrijednosti. Neki nazivi otvoreno izražavaju marginalizaciju: „Stricher“ je tako pogrdan njemački kolokvijalni izraz koji se uglavnom odnosi na muškarce koji prodaju seksualne usluge, izveden iz izraza „ići na ulicu“.

Tokom 1990-ih i ranih 2000-ih, termin se snažno povezivao s uličnim muškim seksualnim radom oko berlinske Stanice Zoo, vezujući ga za specifičan oblik urbane marginalizacije i društvene stigme.

U digitalnoj eri, izrazi poput „pornografskog izvođača“ odražavaju promjene u organizaciji seksualnog rada. Od ranih sajtova sa pretplatom, do današnjih platformi koje vode sami kreatori, poput sajta OnlyFans, izvođači mogu sami da proizvode i distribuiraju sadržaj. Neki se identifikuju kao seksualni radnici, dok drugi to ne čine.

Prisvajanje (i osporavanje) naziva

Izložba takođe pokazuje kako su sami seksualni radnici oblikovali jezik kojim se opisuju.

Termin „seksualni rad“ (sex work) nastao je krajem 1970-ih, a skovala ga je američka aktivistkinja Kerol Li, želeći izraz koji opisuje aktivnost, a ne moralnu etiketu. Ta promjena otvorila je prostor za organizovanje, vidljivost i zagovaranje prava.

Termin „seksualni rad“ se preferira, jer ne podrazumijeva „ništa više i ništa manje od onoga o čemu je zapravo riječ“, kaže Pastorelo – razmjenu seksualnih usluga za novac ili druge oblike nadoknade kao sredstvo za život. Prema njenom mišljenju, to pruža jasniju osnovu za raspravu od terminologije oblikovane zastarjelim moralnim pretpostavkama.

Takva promjena u pristupu odrazila se i u praksi. U različitim zemljama, pokreti seksualnih radnika prisvajali su uvredljive izraze, usvajali nazive poput „eskort“ (u zemljama bivše Jugoslavije „poslovna pratnja“) ili „striptizeta“ i osporavali terminologiju nametnutu spolja. Takvi izbori predstavljaju način preuzimanja kontrole nad načinom na koji se njihov rad i životi opisuju.

Istovremeno, kritičari tvrde da termin „seksualni rad“ može zamagliti važne razlike. Istraživači i aktivisti koji se bave trgovinom ljudima i eksploatacijom – uključujući organizacije poput Globalne alijanse protiv trgovine ženama i stručnjake poput švedske ekspertkinje Gunile Ekberg – smatraju da taj izraz može otežati prepoznavanje situacija u kojima ljudi prodaju seks ne iz stvarnog izbora, već zbog siromaštva, pritiska ili nedostatka alternativa.

To neslaganje pokazuje kako jezik može razjasniti neka iskustva, ali i učiniti druga manje vidljivim.

Jezik i radna prava

Za Pastorelo, prepoznavanje seksualnog rada kao rada ostaje ključno za svaku raspravu o pravima. Iako priznaje da ne ulaze svi u tu industriju svojom voljom, ona smatra da njegovo imenovanje kao rada omogućava razgovor o bezbjednosti, zaštiti i kolektivnom organizovanju.

„Ako ga posmatramo kao rad, možemo mu pristupiti iz perspektive sindikata“, kaže. „To je pitanje osnovnog poštovanja – da se prizna da smo radnici i da zaslužujemo ista prava i zaštitu.“

Dodaje da osnaživanje ne bi trebalo da bude uslov za priznanje: „Naše pravo da se bavimo seksualnim radom treba da zavisi od radnih prava, a ne od toga da li nas to osnažuje ili ne.“

U cjelini, posmatrajući seksualni rad kroz kulturu, jezik i lična iskustva, izložba sugeriše da razumijevanje te teme počinje priznavanjem njene složenosti – i pažljivim razmatranjem riječi kojima su je društva opisivala, kao i ljudi koje su te riječi često izostavljale.

( Deutsche Welle )