Nastavlja se - Vijesti.me
KONTRA(PER)CEPCIJA

Nastavlja se

Stojimo i puštamo svoj glas koji nije privatizovan, ali ni politički otet i instrumentalizovan, afirmišući vrijednost mira o kojem se malo njih zamislilo

Žena, žene
Žena, žene (Foto: Shutterstock)

Strategija da bi se ućutkale one koje misle - žene tako što im se  privatizuje  glas,  snažno je sredstvo mizoginije. Nestaje iz javnog prostora  ono što je do sada urađeno na širenju ženskih ljudskih prava i vrijednosti kojima su posvećene.  Nestaju, tako, feminističke  inicijative  i njihov politički potencijal, a to je da se nismo dale zavesti nacionalizmom (što stoji u vertikali  patrijarhalne strukture), ni nostalgijom  za izgubljenom zemljom, ali ni euforijom o parlamentarnoj demokratiji zato što je bilo jasno da žene neće imati svoje mjesto i biti prisutne u njoj.  Razumjele smo da se mora raditi, da se moramo opirati i biti protiv nacionalizma, isključivanja, etničkog čišćenja, ratova, zatvaranja granica, prelaženja granica… Uočljiv je kontinuitet.

Danas se kaže  da  žene nisu bile zainteresovane.  Za  najgore cifre kojima se prepoznaje loš položaj žena, a jedna od njih je 12%  poslanica Skupštine  u  čitavom našem regionu,  odgovorne su političke elite i  njihova sila da isključi sve političke inicijative aktivistkinja  civilnog društva. Uprkos zakonima koje donose i koje ne poštuju.   Isti  zloupotrebljavaju  žene koje  bivaju  vidljive jedino kao  predvodnice - prethodnica muške ideje.  Napad  je  organizovan sa više mjesta - iz političkih  fotelja u zemlji i uz finese  međunarodnog procesa o  važnosti demokratizacije i kolaboracije sa institucijama  koje žene  drže kao nepodobne. U tim akcijama  jednaki su, što se tiče svih  političkih opcija, svi sinovi demokratije. 

Iz ugla samih žena ta pozicija nepodobne ima svoj dug proces samopovređivanja i samomržnje, jer je teško ostati na nogama ukoliko vam se konstantno spočitava namjera da radite loše sebi, svojoj djeci, svojoj porodici i državi. Kao da je porodica jedina zajednica, a  društvo u kojem živimo nije!  Kao da se društvena zbilja ne prelama na porodicu i porodična zajednica  i  utiče na javni prostor. I tako, u drugom procesu  samomržnje i trpljenja tog stepena napetosti, odluka da se mora  znati kako se živi a ne gdje se živi proizvodi kretanje koje premanentno trpi opstrukcije  za koje moramo imati beskrajan rudnik snage.  

Bilo je više napada na aktivistkinje civilnog društva u Crnoj Gori upravo da bi  im se privatizovali  glasovi i vratili ih  u tišinu i ćutanje. Na meti su one  koje su odustale od podgrijavanja muških fantazija.

To su one koje su saznale koja je  cijena idealizovane, romantizovane  slike  vaspitanja da je porodica naše jedino mjesto, da su sve naše funkcije krvlju identifikovane kao najznačajnije, jedina naša zbilja.  To su  i one koje ne ulaze u antologije, u leksikone, u vitrine sa istorijskim pobjedama. To su one koje su na naslovnicama medija silovane, to su one koje su prve bačene u tranziciju.  To su te nevidljive koje su obavljale i obavljaju važan posao.  To su one koje nastavljaju kontinuitet onih koje su se javno borile za prava koja danas ne smiju biti dovedena u pitanje.  Niko se u društvu  mnogo ne uzbuđuje na toliku količinu agresije i neprijateljstva, isključivanja  postojanja i glasa, prema tolikoj količnini  blaćenja ili ćutanja. Ni institucije i javno mjenje.  Gotovo jednako  je  pljuvati ili ćutati.  I jedna i druga akcija  suspenduje rezultat i projektuje  nerazvoj, kako ga zove Tanja Đurić Kuzmanović.  Zato je tako teško pisati o ženama u Crnoj Gori, jer sve što bi bila činjenica da su živjele, radile i ostavile traga nestaje u mizoginim i seksističkim  patrijarhalnim nastupima.   

Ovih dana Maša Aljohina, osnivačica Pussy Riot, svjetski poznati pankerski i politički glas protiv  patrijarhata,  terora, dila između Putina i crkve,  otkriva da je za par sekundi pank molitve u oltaru crkve u Moskvi dosegnula ono što se  dešava  zbog karikatura bogova. Utamničena je dvije godine, u uslovima torture koju nagovještava i transformiše u akciju hodajući po svijetu i afirmišući humaniji odnos za prava zatvorenika/ca. Kazna za članice Pussy Riot (vandalizam motivisan vjerskom mržnjom) dok su izvodile refren: „Bogorodice, postani feministkinja i otjeraj Putina“, predstavlja sliku i priliku  moći koja pokazuje  svoju zlokobnost i silu, ali je čini  vidljivom brutalnom spram  ljudske misli i slobode. Zbog pank molitve,  šake mladih žena u oltaru,  nije došlo do  sabijanja  i okupacije slobode čitavog svijeta, koja se ponajbolje osjeća ovih dana,  ali  je većinu  svijeta digla na noge u zahtjevu da se oslobodi ljudska misao. Mašin primjer pokazuje da borba ne staje, a da feminizam  sadrži tu neophodnu dozu kritičnosti spram svih izama.   Zato je  ova  decembaraska  KONTRA(PER)CEPCIJA pisana zbog  vas  KOJE  MISLITE, u Crnoj Gori, čije su akcije svakodnevno pljuvane, poništavane, zarobljavane i brisane.  Zbog Vas koje stalno prelazite granice u svim uslovima i koje zbog toga neuslovno živite.  

Na dan kada izlazi ovaj tekst  aktivistkinje ANIME stoje na trgu u Kotoru  (u performansu smo od kada traje politička sila i nasilje u CG)  i puštamo  svoj glas koji nije privatizovan, ali ni politički otet i instrumentalizovan, afirmišući vrijednost mira  o kojem se malo njih zamislilo.

Autorka je psihološkinja


Najčitanije iz sekcije Kolumne