Intenzivne emocije i ljubavne strasti ne samo da kratko traju, već najčešće odvedu u trvenja, mržnju i ratove. O čemu se onda prave turske serije i srpski rijalitiji. Na raznim televizijama, ali i u realnom životu, gdje se psihološki triler sa elementima horora odvija pod naslovom “mudra i državotvorna politika predsednika Aleksandra Vučića”. Sjećate se, iz novembra 2024, dan nakon američkih izbora, jedne od nezaboravnih epizoda “Trampe, Srbine”, koja ovih dana doživljava zaplet i metamorfozu u potpuno drugi epilog, tipa “Trampe, manijače”. Kao u kultnom Šijanovom filmu, pređen je čitav krug, od Topole do ulaza u Beograd, s tim što se u najnovijoj verziji umjesto autoprevoznika Krstića pojavljuje predsjednik Srbije AV, dok njegovog sina (vozi, Miško) obnaša neki Dragan J. Vučićević. “To što rade Venecueli, sutra mogu da rade bilo kome. Sutra drugi neko može da radi bilo kome”, zapomaže vlasnik Informer palice, do juče obožavatelj Trampa Srbina.
Da zabrinutost, da ne kažem panika, ne dolazi iz glave trbuhozborca DJV, već šefa i gospodara AV, pokazala je ekspresno najavljena sjednica Savjeta za nacionalnu bezbjednost. Vanredna naravno, u nedjelju naravno. Nakon koje stiže zaključak koji je formulisao sveznajući Vođa, saopšten Macutu i Brnabić, a onda i vaskolikom srpskom svetu, kako je pao međunarodni poredak. “To je jasno nakon akcije u Venecueli. U svetu dominira pravo sile, pravo jačeg. Ko je jači, taj tlači”.
Ispalo je još jednom, kao mnogo puta ranije, da ne kažem svakog dana od kada je AV na vlasti - zemlja i region su ponovo na ivici vanrednog stanja i rata, sve je kao u jednoj duhovitoj novogodišnjoj čestitki sa društvenih mreža, anonimnog Srbina: “Lepo je što smo ušli u 2026. samo da izađemo iz devedesetih”.
Zbilja, niko bolje od Vučića ne pamti kako je silom i zločinima rasturena bivša Jugoslavija. Ono što su njemu danas Vučićević ili Brnabić, tada je Miloševiću bio Vučić. Ili isti ovaj, današnji Dačić. Pravo sile, pravo jačeg ili ko je jači taj tlači - sve to što je prekjuče zaključio AV, Milošević je mnogo jednostavnije definisao početkom devedesetih - “ako ne umemo dobro da radimo, bar ćemo znati dobro da se tučemo”. Srbija je tako 1991. i faktički započela ratove, jedan za drugim, čak četiri tokom te decenije, da bi Milošević (i Vučić) čitavo vrijeme ubjeđivali domaću javnost i vaskoliki srpski svet - da Srbija nije u ratu! Dolazili su limeni sanduci sa srpskom omladinom, organizovani su najužasniji zločini na tlu Evrope nakon Drugog rata, iseljavalo se i raseljavalo nemoćno stanovništvo, a Milošević i Vučić su tvrdili, keve mi, da Srbija nije u ratu!
Crnorukaška politika, koja skoro vijek i po drži Srbiju u svojevrsnom vanrednom stanju a komšije i region u permanentnoj neizvjesnosti, čak strahu, politika začeta krajem 19. vijeka na osovini Moskva - Beograd, doživljava renesansu u proteklih skoro deceniju i po, tokom vlasti odraslog i preporođenog Aleksandra Vučića. Ako se pojam renesanse, koji obilježava možda najblistaviji period u istoriji ljudske civilizacije, može iskoristiti za opis najtragičnije i najbezumnije političke etape u istoriji Srbije. I srpskog roda. Od koje će se, kako reče kolega Željko Pantelić, Srbija oporavljati čitav 21. vijek, a možda i duže!
Ali “renesansni” Vučić ne odustaje. Opet je Srbija ugrožena, još jedna vanredna sjednica Savjeta za nacionalnu bezbjednost, i očekivano naricanje nad sudbinom koja je Srbima dodijelila zle komšije, poput istovrsnih Južnih Slovena, Hrvata, Crnogoraca, Bošnjaka, Bugara, Makedonaca. “Neće nas da napada Amerika i ne znam kakve velike sile”, hrabri građane i Vučićevića, šef države, ali ako krenu arhetip neprijatelji Priština i Zagreb, dočekaće ih nikad moćnija srpska armada. Uvećana tokom ove godine za 30 odsto u naoružanju i 100 odsto u ljudstvu. Mašala! Sve je spremno, zaključuje na kraju AV, a jasan je i razlog - “hajka koju vode i protiv naše vojske i protiv mene“.
I svrgnuti Vučićev prijatelj i saborac, Nikolas Maduro, tokom 12 godina vladavine branio je Venecuelu od zamišljenog spoljnjeg neprijatelja, iako je većini građana te zemlje bilo jasno da je njihov najveći neprijatelj - sam predsjednik! Unutrašnji, a ne spoljni neprijatelj. Kao i u Srbiji. Maduro je uzurpirao vlast, gazeći institucije, medije, opoziciju, svako ko mu se usprotivio završio je ili u zatvoru ili u izgnanstvu. Krao je izbore i naravno dobijao. Kao nekad Milo, a onda i Alek.
Razlika koja relaksira i Vučića i Vučićevića je nafta - Srbija nema crno zlato kao Venecuela, tako da šef države ima pravo kada umiruje vodećeg propagandistu - šta vrištiš, neće Tramp udariti na nas. To jest mene. Kao na brata Nikolasa.
S druge strane, neupadljiva moć kineskog predsjednika Sija jasna je i kod Vučića koliko i kod Madura, ali zvaničnom Vašingtonu Balkan i Srbija geostrateški nemaju ni približan značaj kao Venecuela i Latinska Amerika. Otuda i rijaliti u Beogradu. Vučić dobro zna da niko nije prijetnja Srbiji nego on sam, ali da bi smanjio takav utisak u biračkom tijelu, organizuje vanredne sjednice, pres konferencije, saopštenja za javnost, bljuje vatru preko desetina informer kanala, gdje iznova, kao i devedesetih, objašnjava kako Srbija nije u ratu. Ali i da je spremna. I opet će ako bude sreće - kako kaže poznata junačka pjesma Zvezdinih navijača i srpske tajne službe, koji su, očito, oblikovali psihološki i vrijednosni profil aktuelnog šefa susjedne države.
Tragično je što danas region i svijet ulaze u 2026. dok se Vučićeva Srbija guši i satire u mraku i beznađu devedesetih. A kad Srbija dobije upalu mozga onda i region osjeća makar migrenu. Što smo uoči Nove godine i na sam doček gledali u Crnoj Gori, na lokaciji Botun! Jači tlači, što bi rekao sam Vučić - upravo smo taj sinopsis, istina bez tenkova, vidjeli u Zeti. Neki narod raspisuje referendum o kolektoru i kanalizaciji, da li će i dalje, još jedan vijek da ostanu na septičkim jamama, izglasava ubjedljivom većinom DA, za jame a ne kolektor dakle, diže bunu predvođen liderom zečjeg srca MK, uz političku, logističku, propagandnu, i svaku drugu podršku zvaničnog Beograda. I lično Vučića, koji za potrebe vanrednog stanja u susjednoj državi, zapomaže nad navodnim hapšenjem “lidera Srba u Crnoj Gori”.
Ne valja mu više ni Mandić, potrošio ga je i bacio, kao Dodika, prije toga Đukanovića, još ranije Pupovca, onda nekog “grobara” Nikolića i prije svih političkog oca Šešelja. Dok u Nišu naš Maduro naveliko gradi skoro isto postrojenje za otpadne vode, sa skoro istom turskom firmom, po skoro istom projektu i sa potpuno istom EU - u Botunu loži i svakovrsno podupire ustanak protiv “novog Černobilja”! I sve to u prošlom “Reflektoru” jasno pokaže i prizna Slavko Vukčević, jedan od prvaka zetskog ustanka. Sporno mu je ne samo postrojenje, već i miješanje EU, a posebno Hrvatske, dok su mu Vučićeve namjere - najbolje.
Na sličan način je operisao i Nikolas Maduro. Bogata nalazišta nafte i prostrana polja koke donosila su mu dovoljno novca da drži pokorene sopstvene građane, ali i da finansira slične, kriminalne režime u komšiluku - u prvom redu Kubu, ali i niz drugih. Opet nalik Vučiću, s tim što je tamo osnov saradnje ljevičarska ideologija, a ovdje nacija. Maduro i Kastro izigravaju Če Gevaru, noseći gerilsku uniformu i pušeći kubanske tompuse, dok građani grcaju u bijedi, siromaštvu, prostituciji i narko kartelima. Nalik još jednom Vučićevom glasnogovorniku, Miloradu Vučeliću, nosiocu ordena Svetog Save, koji je u sličnom outfitu izigravao ljevičara i prkosio imperijalnom Zapadu, dok je s druge strane brojao milione i milione od duvanske mafije i biznisa.
Poslije vanredno zakazane sjednice Savjeta za nacionalnu bezbjednost, povodom situacije u Venecueli, jedan prijatelj iz Beograda mi šalje sms - verovatno će AV bratu Maduru da ponudi pomoć Šarića, Zvicera, Belivuka… Opori komentar koji ukazuje na još jednu poveznicu svih autokratskih režima - državni šverc nafte, cigareta, narkotika. Od Đukanovića do Madura, preko Putina i Vučića, svaki samoljubivi mrzitelj demokratije i slobodnih izbora, obilato je koristio prihode od “tranzitne robe i akciza” za stvaranje nevidljivih, crnih fondova, kojima se drži vlast u sopstvenoj zemlji ali i finansiraju partneri iz okruženja i svijeta. Podjednako kod Madura kao i kod Vučića. Nikolas je obrao bostan, a Milo i Alek se ne osjećaju najbolje. Zato je DPS-u specijalni Novović smetnja i problem, kao što je SNS-u tužilac Nenadić. Jer kad Vašington nema interes da pomogne obojenu revoluciju, onda su institucije unutar zemlje jedina nada građanima da se država može odbraniti od nasilnika i tlačitelja.
Ko je jači, taj tlači. To je više nego jasno! Posebno nakon Alekovih 14 godina vlasti i malo manje, 12, brata Nikolasa. Ali ako je Venecuelu spasila geografija, čemu može da se nada Srbija u kojoj je šef države izvršio puč (izbornom krađom) dok optužuje oponente da spremaju revoluciju. Ili obojenu revoluciju! Rovareći istovremeno po regionu, kao nedavno u Zeti. “Pratimo svaki potez predsednika Vučića, on je sada jedan od vodećih lidera današnjeg sveta”, citira Ana Brnabić Madura nakon povratka iz Karakasa. Sada kada je on nepovratno utamničen i svrgnut, logično je da se zvaničnom Beogradu ruši svijet. Jer čak i Milomir Marić zna da Vučić (ni)je pljunuti Maduro, ali mu mnogo liči.
Bonus video:
