Ne znam da li Mandić hrabri sebe i srpski svet u čije ime sve češće nastupa, ali je znakovit njegov nedavni tvit kako su “sve države na prostoru Zapadnog Balkana u kojima žive Srbi definisale pristupanje Evropskoj uniji kao svoj spoljnopolitički cilj”. Da li je stvarno tako a ne kobajagi, odnosno da li Mandić falsifikuje činjenice i kreči stvarnost srpskog sveta, kako bi i svet i sebe nekako prodao Zapadu? Prije svega aktuelnoj US administraciji, ako se ona više može smatrati zapadnom?! Ne mislim geografski već vrijednosno.
Dakle, ako govorimo o stvarnim a ne kobajagi namjerama srpskih lidera u regionu, onda je Rajov jasno definisani spoljnopolitički cilj u velikom raskoraku sa stvarnim stanjem na terenu. Jer osim njega samog, ako se zažmuri na Mandićevo čudno i kontroverzno evropejstvo pa se prihvati da je Rajo naš, evropski - nema nijednog drugog brata Srbina među liderima ZB koji nedvosmisleno stremi ka EU. Štaviše, najnovije što imamo je da Vučić prijeti regionalnim ratom, istina odbrambenim, nalik onom iz 90-ih, kupuje kineske supersonične rakete, kači ih na polovne ruske migove, spreman da odvrati napad zamišljenog neprijatelja iz susjedstva. Odnosno iz same EU, jer Hrvatska je u zlatnom klubu skoro deceniju i po, koliko god tu činjenicu ignorisali Ana Brnabić i Dragan Krapović. Taman koliko dugo Vučić čini sve što može da Srbija nikad ne uđe u taj klub.
Ako se sa vođe spustimo u narod, egzaktna istraživanja javnog mnjenja u Srbiji pokazuju da teren većinski prepoznaje Rusiju a ne EU kao najbližeg partnera i prijatelja - tako da je iluzorno govoriti o Evropi kao jasnom spoljnopolitičkom cilju. Nakon 15 godina radikalskog brain washinga, srpskom narodu u Srbiji nije prestalo ništa drugo nego da “crnorukašku” Rusiju vidi kao numero uno. A i Kina im nije daleko.
Šta onda reći za Dodika koji je za novce kupio slobodu kod aktuelne administracije, ali se to više može gledati kao uslovni dopust. Dok Tramp ne padne, a djeluje da se ne osjeća baš najbolje. Pa ćemo onda opet gledati Dodika sa fabričkog podešavanja, a ne ovog sa Temua. Uostalom i ovaj “proamerički Mile” je ništa manji antievropljanin. Što odmah mogu da potvrde Orban i Fico, ali i porodični lobista Dodikovih u Americi Majkl Flin, koji je nedavno u Banjaluci držao predavanje o “birokratksoj i korumpiranoj EU”! “Nama se ne sviđa Evropska unija. Sa tačke gledišta Amerikanaca, smatramo da je EU veoma arogantna, nije izabrana na izborima a neko je ko donosi odluke o vašim životima. Odakle im pravo, ko su ti članovi institucija, o čemu oni vode računa. Muka mi je od toga, od te vrste korupcije”, rekao je Miletov i Andrijin brat i lobista Flin.
Ništa bolje ne stoji ni evropejstvo nekog Petkovića, lidera kosovskih Srba, za koga nikad niste čuli, ali je nepogrešivo na strani Vučića. I našeg ministra policije Šaranovića. A ne na strani blokadera, kako vole da kažu. Srbi sa Kosova, iako nema relevantnih istraživanja, ali da se pretpostaviti, većinski o EU misle gore od braće u Srbiji. Jedina srećna okolnost je što su kosovski Albanci listom za EU, tako da nezavisno Kosovo, koje Mandić ne priznaje, u stvari najubjedljivije potvrđuje njegovu nedavnu tvrdnju da su “države ZB u kojima žive Srbi definisale pristupanje EU kao svoj spoljnopolitički cilj”. Hvala Vladi Kosova i bratu Kurtiju. Jer samo sa njima Rajo može do neriješenog rezultata po ovom pitanju. On i Kurti na EU strani, a Vučić i Dodik na anti-EU. Odnosno na strani Rusije. A neka se spremi Kina.
Što je sve jako dobro prepoznala i predsjednica kontroverzne njemačke AFD, Alis Vajdel, koja u intervjuu za Politiku poručuje da “prenagljen ili bezuslovan prijem u Evropsku uniju trenutno ne bi bio u interesu ni Srbije, ni Njemačke, ni Evrope”. Kao da čita Vučićeve a ne Mandićeve misli. Posebno kada doda da Njemačka i EU ne treba da bude “lažne nade ili vrše pritisak”, u tom pravcu, već da “podržimo pravo Srbije da ide sopstvenim putem, sa EU ili bez nje”! Ispade da liderka njemačke opozicije bolje poznaje većinsko raspoloženje u Srbiji glede spoljnopolitičkog cilja, od samog Andrije. Koji ipak ne odustaje već hrabri svoj narod da je važno iz ekonomskih razloga ući u EU, a onda ćemo tamo da se vratimo našim tradicionalnim anti-EU vrijednostima, kao Orban i Fico.
Ali da mi neko ne bi zamjerio miješanje u unutrašnje stvari “srpskog sveta”, osvrnuću se na drugi dio istovjetnog Mandićevog tvita. U kome predsjednik Skupštine Crne Gore, međunarodno i dalje priznate države, u Banjaluci, po sopstvenom priznanju, otkriva kako je razgovarao sa familijom Dodik i njihovim ćacijima “o svim važnim temama koje se tiču srpskog naroda, uz poseban osvrt na diplomatske misije koje će se realizovati u narednom periodu”. Iako se nije lako snaći u ovim polupismenim, birokratskim jezičkim bravurama, ispada da je šef parlamenta jedne, ponavljam još uvijek međunardono priznate države, koja ima Vladu, Skupštinu, Ustav, našao za shodno da spoljnu politiku i aktivnosti na tom polju definiše u Banjaluci. Vjerovatno u društvu Majkla Flina, američkog lobiste, bliskog Trampu, koga Dodik mjesečno plaća 100 hiljada dolara. Što bi onda logično značilo da će u istu ili nešto povećanu apanažu Flina, koji je uspješno i makar za neko vrijeme skinuo “nanogicu” Dodiku i familiji, sada ući i diplomatske aktivnosti samog Mandića. Ali ne kao nekog anonimusa iz Krnje Jele, ili prvaka nekakve Nove za koju u Vašingtonu niko nije čuo, već kao predsjednika Skupštine CG.
Dakle, ako uskoro ili s jeseni u susret izborima u MNE, vidite Mandića u Vašingtonu, sa Karolajn Levit, šeficom za medije DT ili Majkom Džonsonom liderom Kongresa, onda znajte da je to sve završio, a možda i platio, Mile od Banjaluke. Ispalo bi da je Dodik poreskim novcima građana RS prošvercovao šefa CG parlamenta kod najviših zvaničnika američke administracije ili da mu je “samo” uhvatio vezu da kod lobiste Flina dobije neki značajan popust. Što bi onda ostalo za dalje praćenje i zaključivanje, ko je i iz kojih izvora platio lobi za Mandićeve eventualne susrete u Vašingtonu. A ako do njih dođe, već možemo zamisliti šta bi im tom prilikom Mandić mogao pričati: o tri decenije vlasti DPS-a, kavačkom i škaljarskom klanu, diskriminisanim Srbima, napadnutoj crkvi i potrebi da se vratimo tradicionalnim vrijednostima jer je to jedini način da se hrišćanstvo odbrani od woke kulture, Bajdena, Obame, različitosti, LGBT i sličnih društvenih anomalija i pošasti.
U pravu je DPS, “da premijer Spajić ima političku kičmu pozvali bismo ga da se jasno odredi prema postupanju predsjednika Skupštine i spriječi dalje urušavanje međunarodnog kredibiliteta Crne Gore”, ovako - ništa. Nemaju ga šta zvati jer je pozicija PES-a više nego jasna - Mandić je pomiritelj i poželjan partner, ne samo nama već i zapadnim partnerima. To što mu je Banjaluka prijestonica a Foča glavni grad, ne utiče na Evropa sad 1 i 2, niti na zatvaranje EU poglavlja, što su njihovi jedini prioriteti. Čak i ovo flagrantno kršenje Ustava, gdje šef Skupštine javno priznaje kako u entitetu susjedne države razmatra spoljnopolitičke ciljeve i aktivnosti, nije za neki alarm ili reakciju. Jer nećemo se držati Ustava kao pijan plota. Uostalom, šta je to Ustav kada se nigdje ne pominje konverzija dolara u euro, hedžing, ES 1 i 2, ili zatvaranje poglavlja 27, i svih preostalih.
Ćuti i Bošnjačka stranka, iako je spoljna politika navodno u njenoj nadležnosti, plus koalicioni brat AM sve češćim posjetama entitetu RS ugrožava Dejton i cjelovitost BiH. A time i Sarajevo, kao njihov glavni grad, ako je suditi po priznanju poslanice Strujić-Harbić. Sve to još jednom potvrđuje da je parlamentarna većina ne samo nepopravljivo proevropska, već i etnička. Većina njih umjesto građanskog društva sanja etnofederaciju. Kopiju zemlje matice pomenute poslanice BS. Bravo, Ibrahimoviću.
Bonus video:
