VIJESTI NA MUNDIJALU Viva Espanja i krunisanje "furije" na dokovima Njujorka

Od specijalnog izvještača "Vijesti"

Y Viva Espana... tutnjalo je sa zvučnika stadiona Metlajf u Njujorku na kraju 23. Svjetskog prvenstva u fudbalu.

Španija je pobijedila Argentinu 1:0 golom Ferana Toresa u drugom minutu drugog produžetka, kada je veliki semafor odbrojavao 106:22, a 39-godišnji Lionel Mesi je na oproštajnom mundijalskom meču predao trofej svom legitinom nasljedniku, dvije decenije mlađem Laminu Jamalu.

Ne baš bukvalno - jer niti je Mesi bio tragičar, niti je Jamal bio heroj finala - ali pravi hajlajt finalne predstave mogao bi (figurativno) da zvuči baš tako, kao poruka koja je otišla iz Sjeverne Amerike.

Y Viva Espana... pjevali su navijači "furije" čuveni (originalno belgijski) hit iz 70-ih, pjesmu koja najbolje opisuje prirodne ljepote Španije, ali i još bolje prikazuje kakav Španija igra fudbal.

Pjevale su i legende "la rohe" iz svečane lože, svjetski pravaci iz 2010, slaveći svoje nasljednike, pjevali su novinari u medija-loži, vrišalo je i staro i mlado na tribinama, cijele porodice obučene u crveno koje su preletjele Atlantik, platile hiljade i hiljade eura za najskuplje ulaznice u istoriji fudbala kako bi na djelu na vidjele svjetsko krunisanje svog nacionalnog tima.

Refren pjesme - Espana por favor; Espana lo mejor (Španija je najbolja) - fantastičan je i najpravedniji završetak 23. Mundijala koji se u minulih skoro 40 dana igrao na sjevernoameričkom kontinentu, donio buru emocija i uzbuđenja.

Sa Menhetna, kroz tunel Linkoln ispod rijeke Hadson, skroz na kraju Nju Džersija, "na dokovima Njujorka", kao limenka je na suncu blještala velelepna arena MetLajf na kojoj je selekcija Luisa de La Fuentea uspjela u misiji popravlanja fudbalske istorije i drugom svjetskom krunom stala u red sa Urugvajcima i Francuzima, koji takođe imaju po dvije svjetske titule.

Jer, prajaka je i prevelika Španija fudbalska nacija, previše je dala majstora ove igre da bi se nalazila u donjem dijelu liste od osam reprezentacija koje su u 96-godišjoj mundijalskoj istoriji osvajale zlatnu boginju.

Španski "el matador" bio je Feran Tores, napadač Barselone, momak koji je nakon ulaska u drugom poluvremenu imao i svježinu i snagu da gurne, odnosno i zakuca loptu u mrežu već iscrpljene, igrački desetkovane Argentine, koja je oba produžetka odigrala sa desetoricom zbog drugog žutog kartona koji je dobio Enco Fernandes.

Finalna predstava donijela je spektakl na tribinama, speklakl tokom poluvremena, uz prvi muzički hepening i šou na američki način ikada, ali ne i spektakl na terenu.

Meč je bio lišen ljepote i otmjenosti, i to ne zbog Španaca, ali ne može baš svako finale da bude vrhunsko. Prethodna dva, koja su se završila slavljima Francuske i Argentine, donijela su ukupno 12 golova - po šest.

Burna bitka sa Englezima u polufinalu otupila je argentinsku strast, potrošila valjda ono najbolje što je krasilo neustrašivi tim Lionela Skalonija do finalne predstave.

Činjenica da su "gaučosi" 120 minuta finalne predastave okončali bez udarca u okvir gola, uz samo dva očajnčika pored i preko u finišu, govori da je Mesiju i saigračima baš prifalilo goriva.

Možda i nisu željeli da od starta čekaju penale, možda ih je Španija jednostavno natjerala na to. Na penale, kroz igru, za 90, 120 minuta, bilo kako - nad Njujorkom se od starta osjećalo da finale ide na špansku stranu, u očima Argentinaca nije bilo one vatre kao u svim prethodnim nokaut mečevima.

Strpljivo je "furija" plela mrežu oko argentinskog gola i dočekala je akciju rezervista, Nika Vilijamsa i Ferana Toresa.

Na gotovo isti način kao prije 16 godina u Johanesburgu Španci su srušili rivala, tada Holanđane - u drugom produžetku - s tim što je Feran Tores bio za sedam minuta brži od Andersa Inijeste.

Bilo je 18.45 po lokalnom vremenu u Njujorku, suza je potekla niz lice ikone fudbala Lea Mesija kada su Đani Infantino i Donald Tramp (uz prigušene zvižduke sa tribina) predali trofej španskom kapitenu i dirigentu Rodriju, a nebo iznad Nju Džersija obasjao je spektakularan vatromet za kraj još jednog Mundijala koji će se pamtiti. Po mnogo čemu.