RADOMIR ANTIĆ (1948 - 2020)

Kultura igre - o jedinom treneru koji je vodio sva tri španska giganta

O Radomiru Antiću, jedinom treneru u istoriji koji je vodio Real, Barselonu i Atletiko Madrid
11512 pregleda 5 komentar(a)
Antić je jedna od najvažnijih figura u istoriji Atletiko Madrida, Foto: Marca
Antić je jedna od najvažnijih figura u istoriji Atletiko Madrida, Foto: Marca
08.04.2020. 13:34h

Otišao je Radomir Antić, jedini trener u istoriji koji je vodio tri najveća španska kluba, tri giganta - Real, Barselonu i Atletiko Madrid.

Za Engleze, gdje je 80-ih godina prošlog vijeka ostavio lijep trag igrajući za Luton, koga je čak i golom u posljednjim minutima posljednjeg kola spasao ispadanja iz elite, bio je poznat kao Rado. U Španiji, u kojoj se proslavio i dostigao fudbalski, trenerski i životni vrhunac, dovoljno je bilo reći samo Antić. Ili - Radomir. U Srbiji, gdje je 22. novembra 1948. krenuo njegov životni put, iz malog banatskog mjesta Žitište, gdje je šest decenija kasnije iz fudbalskog haosa fudbalski ujedinio naciju i odveo je na Mundijal, znali su ga i, tako karakteristično, kao Antaru...

Antić kao trener Reala, Atletika i Barselone
Antić kao trener Reala, Atletika i Barselone

Rado, Radomir, Antić ili Antara - njegovo ime zauvijek će ostati upisano, biće istaknuto na posebnom mjestu, naročito u španskom fudbalu. Kao fudbaler, trener, selektor, posljednjih godina komentator i analtičar, imao je i još jedan, jedinstven i univerzalan nadimak - Mister. Mister fudbal. On govori dovoljno.

Radomir Antić je jedna od najvažnijih figura u istoriji Atletiko Madrida. Bio je “Simeone prije Simeonea” - ali samo po rezultatima, jer je njegov Atletiko, finansijski siromašnoji nego ovaj današnji, igrao ljepši, “bogatiji” fudbal.

U čuvenoj sezoni 1995/96 uradio je nešto što ni Simeone sigurno neće uspjeti, njegov tadašnji igrač - nadmašio je Real i Barselonu ljepotom igre, čistim fudbalom. I osvojio duplu krunu, prvu i jedinu u istoriji kluba.

Sastavio je Antić, koji prije toga vodio “samo” tri kluba, ali jedan od njih zvao se Real Madrid (uz Saragosu i Ovijedo), ekipu od fudbalera koji ne da nisu pripadali svjetskom vrhu po individualnoj klasi, već su bili daleko od njega.

Golmana Hosea Fransiska Molinu, štopera Santija Deniju i desnoga beka Delfija Geliju uzeo je iz Albasetea, napadača Luba Peneva iz Valensije, a doslovno je izmislio Milinka Pantića, desetku, apsolutno ključnog čovjeka šampionskih dana, kojeg je početkom 90-ih upoznao u Partizanu (radio kao pomoćni trener), a doveo iz grčkog Panioniosa.

Pantić je bio toliko anononiman da je, po kasnijem Antićevom svjedočenju, kontroverzni gazda kluba Hesus Hil prilikom angažmana upitao trenera:

- Je li ovo neki tvoj?

- Uzmi ga, a ja ću ga plaćati od svoje plate - odgovorio mu je Antić.

“ANTIĆ - ROĐEN U ARGANSUELI”

Hil je ipak plaćao Pantića, za koga je godinu kasnije naložio da mu se podigne spomenik (nalazi se u klupskom muzeju), a jedna žena i dan-danas ostavlja cvijeće u uglu terena, kod korner zastavice, kao oda legendarnim kornerima srpskog fudbalera. Tradicija se sa “Visente Kalderona” prenijela čak i na novi Atletikov dom, “Vanda Metropolitano”.

- Imali smo napadače poput Kika i Peneva, koji su često leđima okrenuti golu, i znalo se da ćemo dobijati puno faulova oko šesnaesterca. Trebao nam je neko ko dobro izvodi slobodne udarce. Znali smo i koliko su Kaminero i Simeone dobri u prekidima, da se nađu gdje treba i postignu gol. Trebao nam je neko ko dobro izvodi kornere - objasnio je Antić dovođenje Pantića i sklapanje šampionskog mozaika. .

Legenda kaže da je njegov prvi (pravi) pik bio Robert Prosinečki, kojeg je tri godine ranije doveo u Real Madrid, iz Crvene zvezde.

Prosinečki je, međutim, prešao u Barselonu, a u Atletiko je stigla njegova kopija...

- Da sam ja došao, a ne Pantić, možda Atletiko ne bi osvojio duplu krunu - objasnio je Prosinečki.

Sezona je krenula, Atletiko je u prvih devet kola primio dva gola, a navijači su bili oduševljeni.

“Antić - rođen u Argansueli”, pisalo je na transparentu kojim se simbolizovala njegova pripadnost klubu. Argansuela je, naime, industrijski dio Madrida, oblast koju siječe cesta M-30, koja je prolazila ispod jedne od tribina “Visente Kalderona”.

Antić je u tri navrata vodio Atletiko
Antić je u tri navrata vodio Atletiko

Atletiko je osvojio duplu krunu, Antić ostao još dvije sezone, a na klupu se još dva puta vraćao. Čak i kada su, 2000, “kolćonerosi” pod Antićem ispali iz lige, navijači su u suzama skandirali njegovo ime.

Ostavio je, prije i poslije toga, trag i na klupama Reala i Barselone, iako nije osvajao trofeje. Na “Santjago Bernabeuu” je 1991. naslijedio Alfreda di Stefana i postao treći jugoslovenski trener koji je vodio Real, nakon trenerskih ikona nad ikonama, Miljana Miljanića i Vujadina Boškova. 

Antić je doveo Luisa Enrikea i Prosinečkog, koliko-toliko spasio već propalu sezonu i zadobio povjerenje čelnika da nastavi posao. U narednoj sezoni je smijenjen, iako je Real bio prvi na tabeli sa čak sedam bodova prednosti i igrao je odličan fudbal. Glavni razlog nikad nije saopšten, o njemu se šaputalo - “kraljevski klub” je tražio poznatije ime na klupi od tada još nedovoljno afirmisanog Antića. 

Vodio je Real od marta 1991. do januara 1992.
Vodio je Real od marta 1991. do januara 1992.

Našao ga je u Leu Benhakeru, koji se zadržao samo šest mjeseci i nije osvojio nijedan trofej - uspio je, dakle, da prokocka Antićevu razliku.

Više od deceniju kasnije, nakon istorijskih dostignuća sa Atletikom, Antić se vratio na velika vrata - preuzeo je Barselonu od Luisa van Gala. 

Ostao je pola sezone, nije osvojio trofej, jer je Primera već bila izgubljena, a pohod Katalonaca na Ligu šampiona zaustavio je tada moćni Lipijev Juventus - u produžecima četvrtfinalnog revanša. 

Antić je, međutim, uradio jednu krucijalnu stvar, koju će Barsa u narednim godinama žestoko eksploatisati - afirmisao je Ćavija, dao mu potpunu slobodu u igri, a šansu da debituje pružio je Inijesti. Nova Barsina istorija je krenula, bez Radomira - nastavili su je Rajkard i Gvardiola.

Antića
Kod Antića je u Barseloni 2003. debitovao Inijesta, A Ćavi dobio punu slobodu u igri

UVIJEK DOSTUPAN, GRADIO JE IDENTITET

Posljednje Antićevo zapaženo trenersko dostignuće bio je uspjeh sa reprezentacijom Srbije, koju je 2010. odveo na Mundijal - prvo veliko takmičenje, jedno od samo dva u 14 godina na koje se plasirala kao samostalna država. 

U Južnoj Africi je pobijedio Njemačku, izgubio od Gane i Australije, nije prošao u osminu finala, ali šta je zapravo uspio da uradi, kakav je napravio uspheh, bilo je jasnije tek kada je otišao, i kakvi su sve rezultati uslijedili...

Trenerske tragove Antić je, na kraju karijere, ostavio i u Kini, gdje je vodio Šandong i Hebei. Njegov prvi trenerski izlazak van Španije, te profesionalni boravak u četvrtoj zemlji van Srbije (igrao u Španiji, Engleskoj i Turskoj) ostavio je toliki utisak na njega da je to često spominjao u intervjuima:

- Privilegovan sam što sam stigao da upoznam još jednu, i to tako veličanstvenu kulturu kao što je kineska.

Radomir Antić je u posljednjih deceniju i po bio čest gost i na stranicama “Vijesti” - uvijek dostupan, uvijek raspoložen, uvijek profesionalan, pa čak i dan uoči pomenutog revanša četvrtfinala LŠ sa Juventusom, 21. aprila 2003, dok je vodio Barselonu.

Antara je tada, ali i mnogo kasnije, stručno, slikovito i efektno komentarisao aktuelna zbivanja u španskom i evropskom fudbalu, najavljivao derbije, predviđao trendove...

Često je u tim analizama koristio izraz - kultura igre. 

Radomir Antić
Radomir Antić

Sklonost ka kulturi, ka umjetnosti, uvijek je pokušavao na sebi svojstven način prenese na fudbalski teren, a u svaki klub kojeg je vodio želio je da ugrad poseban identitet.

Uspio je, u Atletiko Madridu, uspio je čak i u Realu i Barseloni, iako se zadržao kratko, a nisu mu toliko vjerovali.

To je bio Radomir Antić.