Narodnooslobodilačka borba (NOB) i Drugi svjetski rat period su najdubljih rana, ali i najvećeg ponosa, za one članove Budućnosti (Crne Gore) koji su se borili i dali živote za slobodu. Već na početku ljeta 1941. godine, nakon nacističkog napada na SSSR, u periodu priprema za Trinaestojulski ustanak, veliki broj članova Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) i Saveza komunista omladine Jugoslavije (Skoj) iz Podgorice sklonio se na periferiju grada i pripremao za borbu. Među njima su bila i petorica prvotimaca i deset članova uprave Budućnosti, odnosno Crne Gore. Samo u ustanku 1941. godine učestvovalo je 107 sportista iz podgoričkih klubova; od registrovanih fudbalera i članova rukovodstva klubova Podgorice njih 60 dali su živote, kao borci NOB-a.
Orden narodnog heroja, kao članovi uprave ili igrači predratne Budućnosti, zaslužili su: Radovan Vukanović, Vlado Božović, Špiro Mugoša, Radule Radulović Ruso, Gojko Radović, Veljko Janković, Radoje Jovanović, kao i Nikšićani Veljko Zeković i Đorđije Premović, raniji prvotimci “crvenog kluba”. Čelnici kluba koji su učestvovali u Trinaestojulskom ustanku bili su Periša Vujošević, Marko Radović, Vido Uskoković, Radovan Vukanović, Špiro Mugoša i Sergije Stanić. Svi su imali i važne uloge u organizaciji ustanka. Njihova imena danas prepoznajemo i kao nazive brojnih ulica, škola, organizacija u Podgorici.
Zabilježeno je i da se već krajem ljeta 1941. godine u okupiranu Podgoricu vratio niz funkcionera kluba - partizanskih ustanika, djelujući ilegalno. Krajem 1941. i početkom 1942. godine u gradu su djelovale dvije partizanske čete, a komandant jedne od njih bio je Stojo Rašović, isti onaj koji je bio jedan od osnivača kluba Crna Gora. Miloš Lučić, predratni predsjednik Budućnosti, bio je aktivan učesnik u Gradskom odboru Narodnooslobodilačkog fronta Podgorica, a posebno se isticala uloga višegodišnjeg sekretara kluba Sergija Stanića, koji je bio na čelu pododbora Narodnooslobodilačkog fronta u Kučima i Zeti.
Na Vrelima ribničkim, ljeta 1942. godine, strijeljan je veliki broj revolucionara i partizana. Među njima i Vido Uskoković, jedan od osnivača Zore i Budućnosti, tokom rata sekretar MK KPJ za podgorički srez i komesar bataljona. U albanskom logoru Tepa strijeljan je Omer Abdović, član rukovodstva Crne Gore. U junu 1942. godine u borbama u Bosni, kao član Pete proleterske brigade, poginuo je Luka J. Ćetković - radnik, član KPJ i jedan od osnivača Crne Gore. Tokom četvrte i pete neprijateljske ofanzive, 1943. godine, poginuo je niz prvotimaca i čelnika kluba. Među njima i Špiro Mugoša, koji je u vrijeme pogibije bio i komandant Četvrte proleterske brigade. U onim najtežim borbama, nakon bitke na Sutjesci 1943. godine, herojski su živote izgubili neki od ključnih funkcionera predratne Budućnosti i Crne Gore - Sergije Stanić i Marko Radović. Obojica su bili članovi KPJ od 1926. godine, i poginuli u borbama na planini Ozren (BiH), u julu 1943. godine.
NE PROPUSTITE
Uoči godišnjice oslobođenja Titograda, 14. decembra 1985. godine, na zapadnoj strani stadiona, ispod službenog ulaza, na svečan način otkrivena je spomen-ploča sa imenima 22 poginula i strijeljana fudbalera i članova uprave kluba, koji su živote ugradili u temelje Jugoslavije i Crne Gore. Spomen-ploču je otkrio narodni heroj Savo Brković, koji je u prigodnom govoru pomenuo slavne revolucionarne i ratne dane i ogroman doprinos Budućnosti u pobjedi nad neprijateljem.
Da se nikada ne zaborave.
Bonus video:
