Od specijalnog izvještača "Vijesti"
Pari Sen Žermen je prvak Evrope, drugi put zaredom, drugi put u istoriji. Ono što je u modernoj fudbalskoj eri uspjelo samo Real Madridu i Zinedinu Zidanu, pošlo je za rukom “svecima” i Luisu Enrikeu - da odbrane kontinentalni tron.
Sasvim zasluženo, ako se gleda cijela sezona, ili barem njen drugi dio, kada Parižani obično hvataju zalet - tim koji je oborio rekord po broju datih golova u jednoj sezoni Lige šampiona, koji igra napadački, okomito - po vertikali, ali i po ukusu većine neutralnih navijača, radovao se u Budimpešti pobjedom nad Arsenalom, a nagrada je stigla tek u penal-ruletu dramatične noći na areni “Ferenc Puškaš”.
Na drugoj strani, jedna priča koja je imala sve primjese istorijske, nije dobila završni oblik. Od “Stadionske groznice” sedamdesetih, Vengerovih “nepobjedivih”, početkom novog milenijuma, posljednjih dana legendarnog “Hajberija” sa Tjerijem Anrijem i neprežaljenog pariskog finala 2006, pa sve do Budimpešte, ove 2026 - jedan veliki klub nije uspio da zatvori krug.
Najveće (fudbalske) ljubavi su tužne, tako je nekako pisao i Nik Hormbi, zato je tuga skoro 30 hiljada navijača “tobdžija” na sjevernoj polovini velelepnog stadiona jednako upečatljiva priča kao slavlje pariskih ultrasa, njihova bakljada nakon promašenog penala Gabrijela, te nekontrolisano slavlje trenerskog virtuoza Luisa Enrikea.
Finale na obali Dunava nije imalo lepršavost i otmenost dostojnih najvećih predstava, ali je imalo ono što je finalima Lige šampiona hronično nedostajalo posljednjih godina, pa i cijelu deceniju - dramatiku i tenziju koja je mogla da se reže u vazduhu kako je padala noć nad Budimpeštom.
Nakon osam godina gledano je finale u kojem su oba aktera dala gol (od Realove pobjede nad Liverpulom 3:1 2018), a nakon okruglo deset viđena je najveća klupska predstava Starog kontinenta koja je otišla u produžetke, pa i finale (opet Real i milanski trijumf nad Atletikom 2016). Simbolično, posljednji crnogorski akter velikog finala Stefan Savić, simbol čvrstine “kolćonerosa” te 2016, bio je večeras na stadionu u Budimpešti.
Baš kao i prije deceniju, čvrstina i defanziva izgubila je prevagu nad napadačkom snagom, a kako se Arsenal branio preko sat finala, nakon ranog gola Kaija Haverca, činilo se da tu ne mogu da prođu ni rendgenski zraci. Mikel Arteta je oblikovao svoj tim na način da je branjenje postalo umjetnost - i nije bilo dovoljno...
Kako je i Bukajo Saka, jedan od glavnih Arsenalovih aduta, kazao prije meča, ovakve utakmice ne odlučuju minuti - odlučuju trenuci, odlučuju detalji. Momenat, mili-sekund kada je Kvarachelija jedini put na meču pobjegao Moskeri i našao mu se iza leđa, a ovaj ga nesmotreno oborio za penal, jedan je od “hajlajta” finala u glavnom gradu Mađarske.
Jer, koliko god se Arsenal umiješno branio, previše je Pari Sen Žermen dobar tim da tolika količina vremena provedena oko šesnaesterca prođe nekažnjeno.
Na teži način Parižani su stigli do trona, morali su da idu okolo, zaobilaznicom, prolazili su kroz “gust saobraćaj” meča koji su završile gotovo potpuno drugačije postave oba tima u odnosu na početne: sa po šest izmjena.
I penali su bili priča za sebe, ukrajinski golman Safonov, momak koji je u finalu Interkontinentalnog kupa protiv Flamenga u decembru odbranio (sve) četiri penala i donio “svecima” svjetski trofej, nije bio ni blizu da nešto odbrani, a Pariz se ipak radovao; nije ni morao, jer je šut Ezea završio pored, a Gabrijela preko gola. Jedna jedina odbrana Raje (Mendešu) nije bila dovoljna Arsenalu.
Još jedan od upečatljivijih detalja 71. finala za kontinentalni tron bilo je i odugovlačenje fudbalera Arsenala u finišu prvog dijela, kod vođstva 1:0, ili još bolje - način na koji je fenomenalni njemački sudija Danijel Ziber to presjekao: nije dozovolio Arsenalu da izvede (prvi) korner u nadoknadi, jer je sve to iritantno predugo trajalo, da bi u prvim sekundama nastavka pokazao i žuti karton Moskeri.
Koliko god Arsenal imao moćnu sezonu, u kojoj je nakon 22 godine postao prvak Engleske, do evropske titule se ne dolazi na način da se vrijeme krade, i to tako rano, na takav način: možda još jedan od razloga zašto je veliko slavlje Parižana, na kraju balade, stiglo potpuno zasluženo.
Pogledajte još:
Preuzmi aplikaciju i prati vijesti
PRATITE NAS NA
