Treći put u Beogradu, 37. ukupno, a 10. na kojem će pojaviti Crna Gora - Evropsko prvenstvo u vaterpolu sjutra počinje u “Beogradskoj areni”, takmičenje koje je od obnove nezavisnosti donosilo najviše radosti našem sportu.
“Ajkule” su do sada na šampionatima Starog kontinenta osvojile četiri medalje, od zlatnog debija do Budimpešte 2020, a zanimljivo osim kada su u Malagi tokom ljeta 2008. postale prvaci Evrope sva ostala odličja su stigla sa turnira koja su održana u januaru.
Bila je Crna Gora zlatna, srebrna i bronzana, a sada neke nove “ajkule”, nikad mlađe, iz sjenke sanjaju još jedan januar koji će se pamtiti.
Rođena je nova sila
Sve je bilo nekako simbolično tog 13. jula 2008. u vreloj Andaluziji - Crna Gora je na najveličanstveniji datum svoje istorije postala šampion Evrope, na vaterpolo prvenstvu na kojem se ime naše zemlje prvi put pojavilo.
“Ajkule” Petra Porobića su u grupi savladale Španiju, Grčku, Mađarsku i Slovačku i bez obzira na poraz od Hrvatske direktno se plasirale u polufinale. Potom su se osvetile Hrvatskoj, a onda u finalu protiv Srbije (6:5) učinile da se Malaga i još jedan 13. jul zauvijek pamte.
Najveći uspjeh našeg vaterpola i jedan od najvećih crnogorskog sporta uopšte uz Porobića potpisali su Miloš Šćepanović, Draško Brguljan, Vjekoslav Pasković, Nikola Vukčević, Nikola Janović, Milan Tičić, Mlađan Janović, Veljko Uskoković, Aleksandar Ivović, Boris Zloković, Vladimir Gojković, Predrag Jokić, Zdravko Radić i Damjan Danilović.
Bila je rođena nova sila, generacija koja je mogla da osvoji možda još neko zlato, ali koja je svakako režirala još nekoliko lijepih priča.
Ajndhoven i Beograd
Medalja je kroz narednih šest šampionata uvijek stizala sa onih koji su se igrali zimi - u Ajndhovenu 2012, Beogradu 2016. i Budimpešti 2020, dok su ljeta u Zagrebu 2010, Budimpešti 2014. i Barseloni 2018. ostajala sušna.
Turnir u Holandiji, četiri godine nakon Malage, bio je debitantski za novog selektora Ranka Perovića, koji je prije toga sa Primorcem postao evropski šampion.
Crna Gora je u grupi izgubila od Hrvatske, a savladala je sve ostale uključujući i Srbiju, da bi potom preko Grčke i Mađarske stigla do finala i novog okršaja sa “delfinima”. Ipak, do nove krune naš nacionalni tim nije uspio da stigne, pošto je Srbija slavila u uzbuljivom meču 9:8.
Nova medalja, ponovo srebrna, osvojena je ponovo poslije četiri godine - u januaru 2016. na istom mjestu gdje će se igrati i ove godine, u “Beogradskoj areni”.
“Ajkule” su još jednom imale novog selektora Vladimira Gojkovića, kojem pored bazena pomagao Porobić.
Crna Gora je tokom cijelog turnira, predvođena kapitenom Nikolom Janovićem i u specifičnom ambijentu najveće dvorane u Srbiji, igrala sjajan vaterpolo.
Pamte se lekcije koje su očitane Italiji u četvrtfinalu (10:7) i Mađarskoj u polufinalu (8:5), a ostaje utisak i da bi novo finale sa Srbijom imalo drugačiji tok da su sudije Boris Margeta i Jorgos Stavridis imali ujednačeniji kriterijum. Domaćin je na kraju pred rekordnih 18.473 gledalaca slavio 10:8 i nastavio sa dominacijom koju je tih godina uspostavio današnji selektor naše reprezentacije Dejan Savić.
Podvig iz Budimpešte
I onda već po navici naredno odličje sa grudi "ajkula" zablistalo je poslije četiri godine, a ovog puta sa istim selektorom, ali drugačijeg sjaja.
Osvojena je bronza koja je u tom trenutku i sa već praktično novom generacijom bila ogroman uspjeh. “Ajkule” su u “Dunav areni” u četvrtfinalu eliminisale Italiju, pružile dostojan otpor domaćinu Mađarskoj u polufinalu, a onda u utakmici za treće mjesto savladale Hrvatsku (10:9).
Bio je to epski meč u kojem je naša reprezentacija dva puta bila na minus četiri, ali je na krilima fenomenalnog Ivovića, kao i golmana Dejana Lazovića, Draška Brguljana, Dragana Draškovića i Vladana Spaića stigla do velike pobjede.
Jedini januar koji nije bio krunisan nekom od medalja desio prije dvije godine u Dubrovniku i Zagrebu, kada je Crnu Goru u četvrtfinalu (pre)lako zaustavila Italija.
Crna Gora tako od 2020. čeka na medalju sa bilo kojeg velikog takmičenja, sada se vraća na mjesto uspjeha, ali i u Arenu koju po lijepom pamte i “ajkule” i Dejan Savić.
Bonus video:
