Ovaj rat počeo je iznenađujućim prizorima: kada su 28. februara prve bombe pale na Iran, ljudi su u Teheranu stajali na krovovima svojih kuća i klicali. To nije reakcija koja bi se očekivala kada SAD i Izrael, koje je vlast proglasila zakletim neprijateljima, pokrenu rat koji je prema međunarodnom pravu u najmanju ruku sporan.
Ipak, mnogi Iranci spremni su da prihvate civilne žrtve i ratnu štetu ako bi time bio okončan omraženi teokratski režim. Iako SAD daju proturječne izjave o ratnim ciljevima, realno je da im je na umu promjena režima. Američki predsjednik Donald Tramp direktno je pozvao ljude koji su u januaru učestvovali u brutalno ugušenim masovnim protestima da preuzmu vlast. „To bi možda mogla biti jedina prilika za generacije.“
Samo nekoliko sati kasnije objavljeno je da je ubijen vjerski vođa Ali Hamnei. Međutim, i nakon što je tako obezglavljen, iranski režim je ostao potpuno funkcionalan. Zato je i dalje potpuno otvoreno da li će SAD i Izrael ostvariti svoje ratne ciljeve. Koji su scenariji za Iran mogući u poslijeratnom periodu?
Venecuelanski scenario
Nakon Hamneijeve smrti, SAD bi mogle da se zadovolje time da bude imenovan nasljednik po njihovom ukusu. Sam Tramp je za Njujork tajms rekao da na umu ima „tri veoma dobre opcije“, ali u tom trenutku ipak nije želio da ih navede.
Promjena na vrhu, bez promjene strukture sistema – prema tom obrascu već je izvedena operacija SAD u Venecueli. Početkom januara specijalne jedinice tamo su otele venecuelanskog lidera Nikolasa Madura i sklopile politički dogovor s njegovom dotadašnjom zamjenicom Delsi Rodrigez. „Ono što smo uradili u Venecueli je savršen scenario“, rekao je Tramp govoreći o Iranu.
Stručnjak za Iran Kornelijus Adebahr iz trusta mozgova Njemačko društvo za spoljnu politiku ocijenio je za javni servis ARD da bi Iran potragu za nasljednikom mogao da iskoristi kako bi izgradio novo rukovodstvo oslonjeno na snagu Revolucionarne garde i kako bi se Amerikancima ponudio za nove odnose. „To je taj scenario kao u Venecueli. Zamijeni se samo vrh, ali se na kraju promijeni mnogo manje nego što su se ljudi prvobitno nadali.“
Nije jasno, međutim, da li SAD zaista favorizuju taj scenario: u istom intervjuu za Njujork tajms Tramp je ponovio i mogućnost prema kojoj bi iransko stanovništvo moglo da se pobuni i zatraži sveobuhvatniju promjenu sistema.
Ključno pitanje: šta će biti s iranskim rukovodstvom?
Pad režima je, prema mišljenju Pejmana Asadzadea iz Belfer centra američke Harvard Kenedi škole, takođe moguća posljedica rata. U kratkoj analizi na internetu on kao drugu opciju navodi „ponovno kalibrisani kontinuitet“: to bi se dogodilo ako bi iranski tzv. Savjet mudraca izabrao nekog pragmatičara za Hamneijevog nasljednika.
„Unutrašnjopolitički prioriteti bili bi ekonomska obnova, stabilizacija i političke reforme, dok bi se spoljna politika okrenula deeskalaciji.“ Ta varijanta vjerovatno se takođe uklapa u već pomenuti venecuelanski scenario.
„Pragmatičan smjer poslijeratnog rukovodstva u Teheranu imao bi za cilj deeskalaciju sa SAD i time bi omogućio ekonomska olakšanja na dobrobit miliona Iranaca“, smatra Burdžu Ozčelik, ekspertkinja za Bliski istok u britanskom bezbjednosnom trustu mozgova RUSI. „To bi, pak, moglo da otvori put ka stabilnijoj i preko potrebnoj fazi oporavka“, kaže Ozčelik.
Asadzade kao treću mogućnost navodi i scenario po kojem bi se postojeći sistem okupio oko konzervativnijeg tvrdolinijaša i čak dodatno ojačao dosadašnju ideologiju.
Džulijan Boger, dopisnik britanskog Gardijana, u tom kontekstu iznosi bojazan: „Nakon ponovljenih napada preživjeli članovi rukovodstva mogli bi da zaključe da je atomska bomba jedina garancija opstanka. Mogli bi još oštrije da suzbiju opoziciju, a režim bi postajao sve više nalik Sjevernoj Koreji – izolovan, paranoičan i naoružan nuklearnim oružjem.“
Koliko je demokratije uopšte moguće?
Dvije nedjelje prije početka rata, paralelno s Minhenskom bezbjednosnom konferencijom, oko 250.000 Iranaca u egzilu i drugih demonstranata poslalo je konkretan signal o tome šta bi moglo da uslijedi nakon pada režima mula: u prvi plan su stavili Rezu Pahlavija, sina šaha koji je svrgnut tokom Islamske revolucije 1979. godine. On je više puta naglasio da ne teži povratku monarhije, već demokratizaciji Irana.
Pahlavi, međutim, nije bez kontroverzi, ali je tokom protesta protiv režima u januaru dobio veliku pažnju – vjerovatno i zato što je režim mnoge druge opozicione ličnosti zatvorio ili na drugi način ućutkao.
„Pahlavi je napravio ozbiljne planove o tome kako bi tranzicija mogla da se organizuje“, pišu Mark Dubovic i Ben Koen iz američke Fondacije za odbranu demokratije (FDD). „Ali planiranje nije moć.“ Jer nema sigurnosti oko toga ko bi vladao Iranom nakon pada režima. „Štaviše, Iran nije monolit, već mozaik – sastavljen od Azerbejdžanaca, Kurda, Arapa, Baludžija i drugih etničkih grupa“, navode stručnjaci FDD.
Da li je moguć porast unutrašnjih sukoba nakon rata?
Uoči Islamske revolucije 1979. vojska je ubrzala slabljenje šahove vlasti kada je u februaru objavila da neće pucati na njegove protivnike. Novo rukovodstvo potom je u maju osnovalo Revolucionarnu gardu kako bi osiguralo svoju moć.
Do danas vojska („Arteš“) i Revolucionarna garda (IRGC) postoje paralelno – pri čemu većina analitičara danas Revolucionarnoj gardi pripisuje znatno veću moć. Ona, uz sopstvenu kopnenu vojsku, vazdušne snage, mornaricu i obavještajnu službu, kontroliše i uticajna i profitabilna preduzeća.
Evropska unija proglasila je IRGC terorističkom organizacijom nakon njenog učešća u gušenju protesta u januaru. U prvim danima rata Tramp je pozvao vojsku, Revolucionarnu gardu i policiju da polože oružje. Prema stručnjacima, za sada se, međutim, ne primjećuju znaci rasipanja.
Burdžu Ozčelik smatra da je moguće da će se Revolucionarna garda sve više suočavati s unutrašnjopolitičkim otporom protiv svog elitnog patronatskog sistema. „To bi moglo da se manifestuje u oštrijim institucionalnim podjelama. Jedna mogućnost je sve veći raskol između Revolucionarne garde i konvencionalne vojske, pri čemu bi se Arteš doživljavao kao ‘reformisano’ lice obnovljenog iranskog patriotizma i funkcionalne države“, smatra ekspertkinja britanskog trusta mozgova RUSI.
Dakle, barem teoretski je zamisliv scenario u kojem bi vojska i Revolucionarna garda mogle da završe u različitim političkim taborima. Tada čak ni građanski rat, kakav već gotovo tri godine traje u Sudanu, ne bi bio isključen.
A i već pomenuta etnička raznolikost Irana mogla bi da postane opasna za unutrašnju bezbjednost ako bi različite separatističke grupe pokušale da iskoriste vakuum moći u svoju korist. Samo nedjelju dana prije početka rata pet kurdskih organizacija udružilo se u jedinstveni front protiv režima. One takođe odbacuju Rezu Pahlavija kao prelaznu figuru. Taj primjer pokazuje da će političko preuređenje u Iranu u svakom slučaju biti složeno.
Bonus video:
