“Zašto je pala nadstrešnica?” - to je bilo pitanje - a ujedno i naslov teksta koji je objavljen na ovom istom mjestu (deveta strana štampanog izdanja “ART Vijesti”) 9. novembra prošle godine.
Tim tekstom sam, moram to da naglasim - polučio nevjerovatnih 99.106 pregleda - uz 26 komentara - što je moj lični rekord - i što je činjenica koja je nedvojbeno ukazivala, u to vrijeme, na ogromno interesovanje javnosti po svim pitanjima koja su se odnosila na uzroke tragičnog događaja - da bi, u međuvremenu, ta pitanja - na koja do dana današnjega nijesu dati zvanični odgovori - pala u drugi plan - pred pitanjem: da li Srbija, pod Vučićem, ima budućnost?
“U ovom trenutku nijesu dostupne informacije na osnovu kojih bi se moglo precizno suditi o uzrocima pada nadstršnice”, klicao sam s ovoga mjesta prije godinu dana - ne sluteći da će te informacije ostati nedostupne do dana današnjega, “što će reći da nijesu sprovedene neophodne analize i vještačenja - tako da su svi stručnjaci koji su javno iznosili pretpostavke o mogućim uzrocima tragedije - strogo vodili računa da naglase da špekulišu - da iznose pretpostavke - i da, u ovom trenutku, nije moguće izaći sa konačnim sudovima”.
Riječ je, naravno, o nadstrešnici nad ulazom u novosadsku željezničku stanicu - koja je pala 1. novembra prošle godine - kojom prilikom je stradalo 16 osoba, a jedna osoba je teško povrijeđena - što je pokrenulo nezapamćeni talas nezadovoljstva u susjednoj nam državi - talas koji oscilira u intenzitetu, ali očigledno ne jenjava - ako je suditi na osnovu činjenice da je prošle subote u Novom sadu upriličeno bilo obilježavanje godišnjice tragedije - i da su, na licu mjesta, desetine hiljada građana iz cijele Srbije odale poštu stradalima - a tragedija je obilježena i u brojnim gradovima Evrope i Sjeverne Amerike - svuda gdje postoje (antivučićevski raspoložene) srpske zajednice.
U međuvremu su iznesene brojne teorije o uzrocima pada nadstrešnice - uglavnom poluozbiljne i neozbiljne - ponajmanje je bilo ozbiljnih - zaključno sa teorijom o terorističkom aktu - koju propagira Vučić - odnosno mediji koji su pod Vučićevom kontrolom - i u koju vjeruje - po nekim procjenama, je li - čak i do 30% građana Srbije.
Neformalna “Anketna komisija za ispitivanje odgovornosti za pad nadstrešnice na železničkoj stanici u Novom Sadu” - koju je početkom februara tekuće godine formirala grupa univerzitetskih profesora i stručnjaka iz raznih oblasti - sa zadatkom da utvrdi sve okolnosti vezano za novosadsku tragediju - uključujući i nezaobilazno pitanje odgovornosti - predstavila je javnosti sredinom prošlog mjeseca izvještaj naslovljen “Lom nadstrešnice - slom sistema, godinu dana kasnije” - i zaključak - iza kojega su stali svi članovi Anketne komisije - uz detaljno obrazloženje metodologije ispitivanja i zahtjev za institucionalnu reakciju - “da je urušavanje posledica delovanja organizovane kriminalne grupe, sa osnovanom sumnjom (zapravo “osnovom za sumnju” - op.a.) da se na njenom čelu nalazi predsednik Republike” - da bi Anketna komisija, nedugo zatim, svoj izvještaj predstavila i u Strazburu - pred Evropskim parlamentom.
***
“Ono što ledi osmijeh i ubija volju za šalom nije samo tuga”, kliče otud niko drugi do li vrlo nadahnuti Brano Mandić (“Zašto se u Crnoj Gori nije obilježila godišnjica pada nadstrešnice”, normalizuj.me, 2. novembar 2025.), “već i politički bezdan podijeljene Srbije koja se godinu dana bori za novu političku šansu i smjenu vlasti na izborima. U Crnoj Gori, međutim - što želim da baš dobro zapamtite - nigdje i niko nije javno obilježio jedan od najcrnjih mirnodopskih dana države Srbije i smrt nevinih ljudi. Nijedna partija, nijedna organizacija, nijedno bratstvo niti sestrinstvo, ni zavičajno društvo. Nijedan KUD, ni parohija. Ama baš nigdje u Crnoj Gori - po kojoj se drže državni parastosi četnicima, gdje se svaki treći čovjek kazuje Srbinom (doduše, ta cifra istorijski varira, ali nećemo sad o tome) - nismo imali javnu komemoraciju, želju da se iskaže pijetet ili sjećanje na mrtve u Novom Sadu”.
OK, u CG nije javno i organizovano obilježena godišnjica pada nadstrešnice u Novom Sadu - nije bilo komemoracije - nijesam primijetio - sumnjam i da je bilo zvaničnih predstavnika Srba iz Crne Gore na prošlosubotnjoj komemoraciji u Novom Sadu - kladio bih se, za sve pare, da nije - jer bi to već neko negdje zabilježio i ovjekovječio - ali se jeste desio jedan tzv. individualni čin...
“Na Trgu nezavisnosti u Podgorici”, piše Gordana Simonović (Performans arhitektice Nataše Vukićević: Godina od pada nadstrešnice u Novom Sadu, podsjećanje na odgovornost i ljudskost”, mnemagazin.me, 1. novembar 2025.), “arhitektica Nataša Vukićević izvela je samotnu, ali snažnu umjetničku gestu u znak sjećanja na žrtve tragedije koja se dogodila 1. novembra prošle godine na željezničkoj stanici u Novom Sadu, kada je usljed pada nadstrešnice poginulo šesnaest osoba”.
I dok pokušavam - kao ponosni suprug gospođe Vukićević - da iscijedim par prigodnih redaka kojima bih se nadovezao na izlaganje gospođe Simonović i pozdravio, sa svoje strane, čin gospođe Vukićević - polako mi sviće da (ni mi, ni vi, ni oni, a ni kao pojedinci) nemamo pravo da bilo kome spočitavamo bilo što - osim u slučaju kada djelovanje pojedinaca utiče na opšte stanje stvari - što bi se imalo odnositi, u prvom redu, na djelovanje tzv. nosioca odlučivanja - i tzv. javnih ličnosti, čije djelovanje može da utiče na puls javnog mnijenja - a to da li ja navijam za Vučića ili protiv Vučića - za Srbiju ili protiv Srbije - to je ipak moja stvar.
Drugo, nikad ne smijemo gubiti iz vida činjenicu da je ćutanje prije svega - i iznad svega - individualni čin - u istoj mjeri u kojoj je individalni čin i to što je gospođa Vukićević - koja nije mogla a da ne progovori - izvela na Trgu nezavisnosti.
“Sigurna sam da u Podgorici, gradu u kom sam odlučila da živim”, napisala je gospođa Vukićević u postu na svom FB profilu 31. oktobra - što je kasnije prenio i Duško Vuković na portalu PCNEN (Sama pod nadstrešnicom na Trgu nezavisnosti, pcnen.com, 3. novembar 2025.), “ima dosta ljudi koji osećaju isto. Žao mi je što neka organizacija, građanski pokret ili srpska dijaspora nisu pozvali na podršku i okupljanje, kao što je slučaj u mnogim gradovima Evrope i Amerike.
Ipak, takav propust me sutra (1. novembra 2025. - op.a.) neće sprečiti da ostvarim nameru - nekad je dovoljna samo jedna osoba da pošalje važnu poruku podrške i saosećanja. Ne bi bilo u redu da i sutra ostanemo nemi na žrtve i nepravde koje narod u Srbiji već dugo podnosi.
Ne sutra.
Pozivam vas da se pridružite, ali razumem i ako to nije vaša borba.
Za slobodu i pravdu!”.
Zaključke, kao i obično, ostavljam vama...
Bonus video:
