Opsjednuti domaćom krunom stigli na korak od evropske istorije

Topovi iz sjevernog Londona nikada nisu bili bučni kao početkom ovog milenijuma. Imao je Arsenal kroz 139 godina istorije mnogo velikih generacija, osvajao je puno trofeja, ali prve sezone u 21. vijeku bile su posebne.

Mašinerija Arsena Vengera sa simpatičnog i kultnog “Hajberija” igrala je tih godina najljepši fudbal u Evropi - Tijeri Anri, Denis Bergkamp, Patrik Vijera i čuveni “Invincibles” (nepobjedivi) tokom 2004. Englesku su pokorili bez poraza, da bi “tobdžije” dvije godine kasnije prvi put u istoriji stigle do finala Lige šampiona.

Nakon gola Sola Kembela sve do 76. minuta finala sa Barselonom osjećali su da će opsesija zvana pehar Lige šampiona konačno stići na sjever Londona (tada bi bilo i prvi put da je ikada stigao u britansku prijestonicu), ali su im Samuel Eto i Beleti za četiri minuta srušili snove (2:1).

Nije Arsenal tada uspio, ali isto tako niko nije mogao ni da pomisli da će uslijediti dvije decenije pakla za velikana iz Londona.

Sve do pojave Mikela Artete. Stručnjaka iz Baskije kojeg i danas, kada je “tobdžije” doveo na korak od prve domaće titule poslije 22 godine (do kraja mu ostaju tri meča) i u tek drugo finale Lige šampiona u istoriji, mnogi neopravdano osporavaju. Njegova ekipa još nije ništa osvojila, ali nikada od 2006. nije bila tako blizu.

- Mislim da niko ne može da potcijeni ono što smo do sada napravili - poručio je Deklan Rajs, lider nove generacije Arsenala, nakon što su drugovi i on eliminisali Atletiko Madrid u polufinalu.

ENGLESKA ČEKA SEDMOG KRALJA

“Second Again” (drugoplasirani ponovo) navijačka je pjesma koju u posljednje vrijeme često koriste fanovi svih timova koji igraju protiv Arsenala. Razlog je dobro poznat - Artetina ekipa posljednje tri sezone završila je na drugom mjestu Premijer lige. Zbog duge 22 godine od “nepobjedivih”, zbog posljednjih sezona, Arsenal je bio toliko opsjednut domaćom titulom, da je nekako Liga šampiona izgledala kao da je u drugom planu.

- Pritisak na ekipi Mikela Artete da prekine 22-godišnji post u Premijer ligi bio je toliko veliki da izuzetan niz bez poraza ove ekipe do evropskog finala vjerovatno nije dobio priznanje koje zaslužuje - napisao je BBC.

Arsenal je 13. puta bio prvak Engleske, više titula od njega imaju samo dva najveća kluba u zemlji Mančester junajted i Liverpul, pa zvuči pomalo nestvarno da “tobdžije” nikada nisu stigle do evropske krune. A na primjer jesu klubovi sa mnogo manje domaćih pehara Notingem Forest i Aston Vila.

U svakom slučaju ukoliko se londondski tim konačno kruniše u Budimpešti postaće sedmi engleski šampion Evrope - uz pomenuta dva, “pehar sa ušima” osvajali su još Liverpul, Mančester junajted, Čelsi i Mančester siti.

RAJS ŽELI 200.000 NAVIJAČA U BUDIMPEŠTI

Podrhtavao je “Emirejts” protiv Atletika kao vjerovatno nikada još od kada je u drugom dijelu 2006. zamijenio “Hajberi”. Crveno-bijeli dio sjevernog Londona dugo je čekao takve noći. Deklan Rajs želi spektakl i u Budimpešti.

- Jedva čekam finale. Želim da vidim svakog navijača Arsenala u Budimpešti, neka ih dođe 200.000. Trebaće nam sva podrška i energija. Hajde da napravimo nešto stvarno posebno - poručio je fenomenalni vezista.

6

golova primio je Arsenal na 14 mečeva u Ligi šampiona ove sezone - postigao je 29

Možda i dalje postoje oni koji će nešto prigovoriti igri Arsenala, pomalo dosadnim kornerima i zadržavanju vremena, ali kada jedan tim stigne do finala Lige šampiona i na korak je od domaće krune čini se da zaslužuje samo naklon.