Uprava policije i Specijalno državno tužilaštvo danima ne odgovaraju po čijem nalogu i okviru koje istrage je od Podgoričanina Veselina Mujovića traženo da im kaže sa kim je od državljana Crne Gore, mjesecima prije ubistva Darka Ašanina, pokušavao da pomiri tog mafijaškog bosa.
Mujović je u policiju pozvan 4. marta, ali je inspektorima rekao da izjavu može dati samo tužiocu kom vjeruje.
“Sve detalje vezano iz prijave oko koje sam upoznat, a na okolnosti ubistva Darka Ašanina, mogu ispričati istinito i tačno, kao i sve moje razloge dolaska svakog vikenda kod Darka Ašanina”, rekao je Mujović policijskom inspektoru.
Kazao mu je i da zbog lošeg zdravstvenog stanja i institucionalne nepravde nanijete mu nakon što je posljednji put napadnut, neće izjavu davati pred bilo kojim tužiocem.
Odgovarajući na pitanje Vijesti o sadržaju anonimne prijave, koja je prema saznanjima lista dostavljena crnogorskom i srpskom tužilaštvu, Mujović je kazao da mu je pročitana u stanici policije.
U toj prijavi, navodno, piše da je Mujović mjesecima prije 30. juna 1998. godine, pokušavao da izgladi odnose između Ašanina i brata jednog od dugogodišnjih visokih crnogorskih zvaničnika.
Podgoričanin je za Vijesti potvrdio te informacije, dodajući da je svakog vikenda odlazio da razgovara sa Ašaninom o tome.
On je istakao i da je iz navoda anonimne prijave, koja mu je, tvrdi, pročitana, zaključio da neko zna i ko je prepoznat kao osoba koja je bila u vrijeme zločina na zidu lokala “Legat” na Dedinju, odakle su ispaljeni hici u Beograđanina crnogorskog porijekla.
Navodno, u toj prijavi piše i da je jedan bivši, visoki funkcioner tadašnje crnogorske službe Državne bezbjednosti viđen u Lipovačkoj šumi neposredno nakon zločina.
U medijskim izvještajima sa kraja prošlog vijeka Ašanin se pojavljuje kao jedna od upečatljivih figura beogradskog podzemlja s kraja osamdesetih i devedesetih godina.
Slovio je za prvog pravog mafijaškog bosa u Srbiji. Za njega su mnogi govorili da je posljednji Titov vojnik, koji je ostao vjeran nekadašnjem komunističkom predsjedniku.
Kasniji medijski izvještaji opisuju ga kao čovjeka rođenog 1958. godine, iz vojne porodice, sa bokserskom pozadinom i završenom Pedagoškom akademijom, koji je dio vremena proveo u Njemačkoj. Široj javnosti postao je poznat poslije pucnjave u klubu “Nana” 24. marta 1990, kada je ubijen Andrija Lakonić. Vreme navodi da je za to ubistvo bio optužen Darko Ašanin, ali je kasnije oslobođen zbog nedostatka dokaza; isti izvor piše da je tokom postupka isplivalo manipulisanje dokazima i pomaganje Veselinu Vukotiću da pobjegne, što je već tada otvorilo pitanje sprege podzemlja i službi.
Važan dio njegovog dosijea je i atinska epizoda iz 1995 - Ašanin je tada uhapšen u Atini i izručen Jugoslaviji poslije neuobičajeno snažnog pravnog i diplomatskog angažmana da ne bude predat Belgiji. Taj isti tekst podsjeća da su ga belgijski istražitelji povezivali sa ubistvom albanskog aktiviste Envera Hadrija, dok je režimska štampa u Srbiji tada gradila sliku o njemu kao o “patrioti”.
Za njegov položaj u tadašnjem sistemu dosta govori NIN-ov tekst iz oktobra 1998. godina, koji ga naziva “poznatim kriminalcem i članom JUL-a”, konstatuje da su navodi o dilovanju droge ostali nedokazani, i bilježi da su mu na sahranu došli i visoki funkcioneri, uključujući Pavla Bulatovića.
Ašanin je ubijen 30. juna 1998. u svom lokalu na Dedinju. Pouzdano je da ubistvo nije rasvijetljeno, oko samog načina izvršenja postoje razlike u kasnijim prikazima - jedni pominju upad i automatsko oružje, drugi snajperske hice...
Prema jednoj verziji, te noći Ašanin je u svom lokalu gledao prenos fudbalske utakmice Holandija - Argentina. Ubica skriven u žbunju ispalio je iz snajpera nekoliko hitaca u Darkovu glavu.
Navodno, usmrćen je dok je čekao da se susretne sa dvojicom tadašnjih visokih državnih funkcionera - Pavlom Bulatovićem i Momirom Bulatovićem... Ašaninov blizak rođak bio je vojni ministar Pavle Bulatović, koji je ubijen 7. februara 2000. godine.
Pavla Bulatovića je izrešetao nepoznati napadač dok je sjedio u restoranu fudbalskog kluba Rad sa direktorom “YU garant banke” penzionisanim general-majorom Vukom Obradovićem i vlasnikom restorana Markom Kneževićem.
Policija dužna da preduzme mjere...
Mujović je, prema informacijama Vijesti, u Odjeljenju bezbjednosti Podgorica saslušan na osnovu člana 257 Zakona o krivičnom postupku, u kome piše da je policija dužna da preduzme mjere ako postoje osnovi sumnje da je izvršeno krivično djelo za koje se goni po službenoj dužnosti...
“Policija je dužna da obavijesti državnog tužioca i samoinicijativno ili po zahtjevu državnog tužioca preduzme potrebne mjere da se pronađe učinilac krivičnog djela, da se učinilac ili saučesnik ne sakrije ili ne pobjegne, da se otkriju i obezbijede tragovi krivičnog djela i predmeti koji mogu poslužiti kao dokaz, kao i da prikupi sva obavještenja koja bi mogla biti od koristi za uspješno vođenje krivičnog postupka”, stoji u tom članu zakona.
U drugom stavu istog člana objašnjava se da policija može da traži obavještenja od građana, primijeni poligrafsko testiranje, izvrši analiziranje glasa, izvrši antiteroristički pregled, ograniči kretanje odnosno pristup određenih lica na određenom prostoru za potrebno vrijeme, javno raspiše nagradu u cilju prikupljanja obavještenja, izvrši potreban pregled prevoznih sredstava, putnika i prtljaga, preduzme potrebne mjere u cilju pronalaženja lica...
“Preduzme potrebne mjere u vezi sa utvrđivanjem identiteta lica i istovjetnosti predmeta, uzme uzorak za DNK analizu, raspiše potragu za licima i stvarima za kojima se traga, pregleda određene objekte i prostorije državnih organa, privrednih društava, drugih pravnih lica i preduzetnika u prisustvu odgovornog lica, ostvari uvid u njihovu dokumentaciju i po potrebi je oduzme, kao i da preduzme i druge potrebne radnje i mjere u skladu sa ovim zakonikom”.
Bonus video:
