Andrej Korobejnikov, ruski pijanista srednje generacije, nastupio je na KotorArtu u ponedjeljak, 27. jula, u Crkvi Sv. Duha. Programom koji je obuhvatio djela Ludviga van Betovena, Aleksandra Skrjabina, Olivijea Mesijana i Kita Džareta ostvario je neobičan interpretativni luk – od istraživanja strukture zvuka do njegovog preobražaja i ideje muzike kao prostora unutrašnje transformacije čovjeka.
Klavirski recital, prvobitno namijenjen Alekseju Volodinu, koji zbog privatnih razloga nije mogao da nastupi, preuzeo je umjetnik koji objedinjuje rusku pijanističku školu i međunarodno iskustvo: diplomirao je na Moskovskom konzervatorijumu „Petar Iljič Čajkovski“, a postdiplomske studije završio na Kraljevskom muzičkom koledžu u Londonu. Betoven i Skrjabin zauzimaju centralno mjesto u njegovom umjetničkom razvoju, što potvrđuje i dosadašnja diskografija, ali se među njima Betoven izdvaja kao trajni, cjeloživotni fokus njegovog umjetničkog interesovanja.
Izvodeći Šest varijacija, op. 76, i potom Sonatu u C-duru br. 21, op. 53 (Valdštajn), Korobejnikov je pokazao lični odnos prema Betovenovom djelu, u skladu sa stavovima koje je ranije iznosio u intervjuima – da odbacuje ideju o jednom jedinom ispravnom načinu izvođenja Betovena. U tom smislu zanimljiv je bio njegov odnos prema zvuku savremenog klavira. Upotreba lijevog pedala (una corda), iako ga Betoven na tim mjestima ne označava, nije služila samo postizanju tišeg zvuka, već i promjeni boje tona. U lirskim odlomcima Valdštajna stvarao je mekši i intimniji zvučni prostor, naročito u trenucima kada se iz herojske energije izdvaja meditativni sloj. Korobejnikov je tako istraživao granicu između jasnog klavirskog zvuka i gotovo orkestarskog zvučnog oblaka, pronalazeći u strukturi djela njegove skrivene kolorističke i psihološke slojeve. Naglašeni dinamički kontrasti i izražena artikulacija unosili su dodatnu ekspresivnu napetost, potvrđujući Betovena kao autora čija se drama ne iscrpljuje u heroizmu, već obuhvata i ranjivost i lirizam.
Korobejnikov je dobitnik brojnih priznanja, među kojima i prve nagrade na Međunarodnom pijanističkom takmičenju „Skrjabin“ u Moskvi 2004. godine, nakon čega je ovaj kompozitor postao jedan od ključnih autora njegovog repertoara. Na KotorArtu je izveo Sonatu u Fis-duru br. 4, op. 30, a zatim i Valcer, op. 38. U sonati, koja već nagovještava mističnu i simbolističku fazu kompozitorovog stvaralaštva, oblikovao je put od nježne teme ispunjene čežnjom do oslobađanja energije u finalnom stavu, punom blistavih pasaža.
Odnos Korobejnikova prema prostoru i kontekstu izvođenja posebno je došao do izražaja na KotorArtu, gdje je za ambijent Crkve Sv. Duha odabrao upravo Mesijanov Poljubac Deteta Isusa iz ciklusa Dvadeset pogleda na Dijete Isusa. Ovo djelo, meditacija o Hristovoj nježnosti i ljubavi, otvorilo je još jednu dimenziju programa: nadovezujući se na Skrjabinov svijet mistike i transformacije zvuka, uvelo je Mesijanovu religioznu poetiku.
Posljednja kompozicija na recitalu bila je nešto sasvim drugačije – savremeni pijanizam iz opusa Kita Džareta. Pijanista je izveo dio čuvenog Kelnskog koncerta, jednog od najznačajnijih snimljenih muzičkih događaja 20. vijeka, djela koje se nalazi između džeza, savremene improvizovane muzike i klavirskog recitala. Ovaj lični afinitet pijaniste donekle je narušio veoma dobro uspostavljen dramaturški luk prethodno izvedenih djela.
Jedna od neobičnosti recitala bio je i izbor bisa: Korobejnikov je izveo finale Betovenove Sonate op. 31, br. 2 – Oluja. Fragmentiranjem i akcentovanjem Betovena, zapravo je zaokružio program večeri, potvrđujući da je Betoven za njega ne samo dio repertoara, već trajni umjetnički oslonac i kompozitor kojem se uvijek vraća.
Pogledajte još:
Preuzmi aplikaciju i prati vijesti
PRATITE NAS NA
