Astrofizičar iz Kalifornije predstavio je novu teoriju koja bi mogla da objasni zašto Venera, planeta koja je po veličini, masi i strukturi najsličnija Zemlji, nema svoj mjesec. Moglo bi se reći da je riječ o slučaju nebeskog kanibalizma.
Izuzetno spora rotacija Venere oko sopstvene ose značila bi da je svaki prirodni satelit koji je možda nekada kružio oko te planete bio osuđen da joj se postepeno približava i na kraju bude uništen u katastrofalnom sudaru.
To je teorija koju su iznijeli naučnici sa Univerziteta Kalifornije u Riversajdu, a koja je objavljena u časopisu The Astrophysical Journal. Ona predstavlja odmak od ranijih objašnjenja zašto Venera, druga planeta od Sunca, nema prirodni satelit, prenosi agencija Rojters.
"Ako je imala mjesec, a vjerovatno ga je u nekom trenutku imala, nije mogla da ga zadrži", rekao je za Rojters astrofizičar Stiven Krejn, glavni autor studije. "Taj mjesec bi se za relativno kratko vrijeme srušio na planetu".
Krejn je rekao da su podaci iz kompjuterskih modela zasnovanih na planetarnoj fizici, kojima je simulirana gravitaciona dinamika hipotetičkih Venerinih mjeseca različitih veličina, pokazali da bi svi doživjeli istu sudbinu - prije ili kasnije pali bi na svoju matičnu planetu.
Takav pretpostavljeni događaj u kojem je Venera "progutala" svoj mjesec vjerovatno se dogodio tokom prve milijarde godina istorije te planete, koja je, kao i ostatak Sunčevog sistema, stara oko 4,5 milijardi godina, rekao je Krejn.
Naučnici su ranije pretpostavljali da Venera, poznata kao Zemljina "bliznakinja", ili nikada nije ni dobila sopstveni mjesec, ili ga je imala, ali je on uništen u snažnom udaru drugog nebeskog tijela.
Zemlja rotira mnogo brže od Venere
Studija Univerziteta Kalifornije u Riversajdu, koja se bavila dinamikom odnosa Zemlje i Mjeseca, pokazala je da je brzina rotacije planete ključni faktor.
Za razliku od Venere, kojoj su potrebna 243 zemaljska dana da se jednom okrene oko svoje ose - nešto duže nego što joj treba da obiđe Sunce - Zemlja se oko svoje ose okrene za 24 sata, odnosno više od 200 puta brže od Venere, rekao je Krejn.
Prenos energije usljed brže rotacije Zemlje postepeno potiskuje Mjesec sve dalje od naše planete, pa se on udaljava brzinom od četiri centimetra godišnje. Ta brzina precizno je izmjerena pomoću reflektora koje su astronauti misije Apolo 11 ostavili na površini Mjeseca 1969. godine.
Venera, treći najsjajniji objekat na našem nebu poslije Sunca i Mjeseca, veoma je važna za naučnike koji pokušavaju da saznaju više o prošlosti Zemlje, ali i njenoj budućnosti.
Po stjenovitoj strukturi slična Zemlji, ali nešto manja, Venera je obavijena gustom i otrovnom atmosferom koja je izazvala nekontrolisani efekat staklene bašte. Zbog toga temperatura na njenoj površini dostiže čak 471 stepen Celzijusa, što je dovoljno da se olovo istopi.
Iako nema dokaza da je Venera ikada imala mjesec, malo je vjerovatno da je u svojoj ranoj istoriji nekako izbjegla snažan sudar sa drugom protoplanetom, poput onog za koji se smatra da je doveo do nastanka Zemljinog Mjeseca, rekao je Krejn.
U ranim danima unutrašnjeg Sunčevog sistema svemirom su se kretala brojna velika stjenovita tijela koja su se međusobno sudarala, a Venera je vjerovatno pretrpjela više takvih udara nego Zemlja jer se nalazi bliže Suncu.
Naučnici se nadaju da će otkriti još tajni Venere zahvaljujući dvjema predstojećim misijama NASA-e, DAVINCI+ i VERITAS, čije je lansiranje planirano za kraj 2020-ih ili početak 2030-ih godina, a koje će proučavati atmosferu i geološke karakteristike te planete.
Pogledajte još:
Preuzmi aplikaciju i prati vijesti
PRATITE NAS NA
