Nova Strategija nacionalne bezbjednosti predsjednika Donalda Trampa nudi naopaku procjenu Evrope, dugo smatrane najpouzdanijim američkim saveznikom. U njoj se upozorava kako bi nekontrolisana imigracija i druge "vouk" politike kakvim ih smatraju zvaničnici Trampove administracije u roku od par decenija mogle da dovedu do toga da Evropa bude "izbrisana kao civilizacija".
Taj argument počiva na temeljno pogrešnoj percepciji trenutnog stanja u kome je Evropa. Evropska unija se zbilja suočava s egzistencijalnom prijetnjom, ali ta prijetnja ima malo veze s imigracijom ili njenim kulturnim politikama. Štaviše, udio onih rođenih negdje drugdje u ukupnom stanovništvu Sjedinjenih Država nešto je veći nego u Evropi.
Istinska prijetnja po Evropu jeste njeno ekonomsko i tehnološko zaostajanje. Između 2008. i 2023. bruto domaći proizvod u SAD porastao je 87 procenata, u poređenju sa samo 13,5 odsto u EU. U istom periodu, BDP po glavi stanovnika u EU spao je sa 76,5 odsto na 50 odsto američkog. Čak i najsiromašnija američka savezna država, Misisipi, ima viši prihod po glavi stanovnika od nekoliko vodećih evropskih ekonomija, uključujući Francusku i Italiju, kao i od prosjeka EU.
Ovaj rastući ekonomski jaz ne može se objasniti demografskim kretanjima. On je odraz snažnijeg rasta produktivnosti u SAD, najvećim dijelom zahvaljujući tehnološkim inovacijama i većoj ukupnoj faktorskoj produktivnosti. Skoro polovinu 50 najvećih tehnoloških firmi na svijetu čine one američke, dok su samo četiri evropske. U proteklih pet decenija 241 američka firma se od startapa uzdigla do statusa kompanije s tržišnom kapitalizacijom od najmanje 10 milijardi dolara, u poređenju sa samo 14 evropskih.
Ovi trendovi nameću kritično važna pitanja: koje će zemlje predvoditi industrije budućnosti, i kako se Evropa u to uklapa? Trka za tehnološko liderstvo sada obuhvata širok spektar sektora, uključujući vještačku inteligenciju i mašinsko učenje, kreiranje i proizvodnju poluprovodnika, robotiku, kvantne kompjutere, energiju fuzije, finansijske i odbrambene tehnologije. Evropa u ovu trku ulazi kao očigledan autsajder.
O tome ko je trenutno predvodnik na polju industrija budućnosti – SAD ili Kina – može se debatovati, ali većina posmatrača saglasna je oko toga da je to suštinski trka s dva učesnika, pri čemu Amerika i dalje ima prednost u nekoliko ključnih oblasti. Mimo SAD i Kine, inovacije su koncentrisane u zemljama poput Japana, Tajvana, Južne Koreje, Indije i Izraela. Nasuprot tome, u Evropi su inovativne aktivnosti uglavnom ograničene na Njemačku, Francusku, Veliku Britaniju i Švajcarsku – pri čemu posljednje dvije čak nisu ni članice EU.
Zato teško da je iznenađujuće što, dok su SAD i Kina globalno dominantne kad je riječ o tehnološkom razvoju, Evropa ostaje daleko od vrha. A i perspektive su joj daleko od ohrabrujućih, s obzirom na očekivanja da će novi talas inovacija izazvati daleko veće potrese od svega što smo vidjeli u posljednjih pola vijeka.
Tehnološki jaz između SAD i Evrope uslovljen je nekolicinom faktora. Prvo, SAD imaju daleko dublji i dinamičniji ekosistem za finansiranje startapova, dok Evropi i dalje nedostaju autentična unija tržišta kapitala, što limitira obim i brzinu kojom nove firme mogu da rastu.
Drugo, Evropu sputava ekscesivna i fragmentisana regulativa. Neki američki startap može da lansira novi proizvod pod jednim regulatornim okvirom i momentalno ima pristup tržištu od preko 330 miliona potrošača. EU ima približno 450 stanovnika, ali ostaje podijeljena na 27 nacionalnih regulativnih režima. Jedna analiza Međunarodnog monetarnog fonda pokazuje da interne tržišne barijere u EU imaju efekat carina od oko 44 odsto za robu i 110 odsto za usluge – što je daleko više od carina koje su SAD uvele na većinu uvozne robe.
Treće, kulturološki odnos prema preduzimanju rizika dramatično se razlikuje. Sve do relativno nedavno, preduzetnik kome je propao posao se u nekim članicama EU, poput Italije, zbog toga suočavao s krivičnom odgovornošću, dok se u SAD na osnivača tehnološke kompanije koji nikad nije doživio neuspjeh gleda kao na nekog ko se suviše plaši rizika.
Četvrto, SAD imaju koristi od duboko integrisanog akademsko-vojno-industrijskog kompleksa, dok hronično nedovoljna ulaganja Evrope u odbranu slabe njen inovativni kapacitet. Tehnološki lideri poput SAD, Kine, Izraela i u novije vrijeme Ukrajine mnogo izdvajaju za odbranu, a istraživanja u sektoru namjenske industrije često rezultiraju proizvodima koji imaju i civilnu primjenu.
Uprkos ovome, mnogi evropski politički lideri nastavljaju da na veća izdvajanja za odbranu gledaju kao da su primorani da biraju između bezbjednosti i programa socijalne zaštite. U stvarnosti, grebanje o američka izdvajanja za odbranu, koje traje još od okončanja Drugog svjetskog rata, ograničilo je tip inovacija koji su, da ih je bilo, kroz višu produktivnost mogle da generišu i više bezbjednosti i viši stepen socijalne zaštite. Paradoksalno, očuvanje evropskog socijalnog modela zahtijevaće veća ulaganja u odbranu, počev od ispunjavanja novopostavljene NATO mete da zemlje članice u tu svrhu ubuduće izdvajaju 3,5 odsto BDP.
Ako Evropa dozvoli da se njen tehnološki zaostatak nastavi i u narednim decenijama, rizikuje produženu stagnaciju i kontinuirano ekonomsko opadanje u poređenju sa SAD i Kinom. Ima, ipak, razloga za oprezni optimizam. U sve većoj mjeri svjesni da se Evropa suočava s egzistencijalnim izazovom, kreatori politika počeli su da istupaju s ozbiljnim reformskim predlozima. Najistaknutije primjere za to predstavljaju dva izvještaja iz 2024. o konkurentnosti EU i o zajedničkom tržištu koje su pripremila dvojica bivših italijanskih premijera: prvi je sačinio Mario Dragi, a drugi Enriko Leta.
Evropa i dalje ima neke značajne prednosti, uključujući visok nivo ljudskog kapitala, odlične obrazovne sisteme i vrhunske istraživačke institute. Uz prave podsticaje i regulatorne reforme, ovi kapaciteti bi mogli da podrže daleko više nivoe komercijalnih inovacija. Bolje okruženje za preduzetništvo, visok evropski prihod po glavi stanovnika, veliko interno tržište, te povećan nivo štednje faktori su koji bi mogli da pokrenu investicioni talas.
Ključno, čak i ukoliko Evropa nikad ne postane predvodnik na planu vrhunskih tehnologija, i dalje bi mogla da značajno podstakne produktivnost usvajanjem američkih i kineskih inovacija. Mnoge od tih tehnologija u suštini imaju generalnu primjenu, što je od koristi koliko za pionire, toliko i za sljedbenike.
Sve ovo Evropu stavlja pred vododjelnicu. Kao što je Ernest Hemingvej jednom primijetio, do bankrotstva se stiže "postepeno, a onda naglo". Tehnološko zaostajanje Evrope zasad se odvija postepeno. Ali ako ne učini nešto kako bi otklonila svoje strukturne slabosti, ono što je danas spora erozija moglo bi da preraste u naprasni i nepovratni gubitak ekonomskog značaja.
Autor je profesor emeritus ekonomije u Poslovnoj školi Stern Univerziteta Njujork
Copyright: Project Syndicate, 2025. (prevod: radar.rs)
Bonus video:
