Noć u Lajpcigu: Finale iznad fudbala i kako su "orlovi" i "pčelice" postali evropska priča

Od specijalnog izvještača "Vijesti"

Nikada u istoriji Kristal Palas nije igrao evropsko finale; nikada u istoriji ni Rajo Valjekano nije igrao evropsko finale.

Manje-više, to se uglavnom znalo. Ali ovo nije: nikada u istoriji Kristal Palas nije igrao protiv španskog tima; nikada u istoriji Rajo nije igrao protiv tima iz Engleske.

Pozornica finala Lige konferencije, Lajpcig, povlači i još koincidencija: nikada u istoriji Kristal Palas nije igrao u Njemačkoj - po bilo kom takmičarskon osnovu, nikada Rajo nije igrao u Njemačkoj, ma po kom takmičarskom osnovu.

Kada je Uefa 2021. odlučila da uvede i svoje treće klupsko takmičenje, računala je da će time najviše pomoći malim zemljama, savezima i klubovima - da će oni osjetiti čar grupne (odnedavno ligaške, faze).

I uspjela je u tome, jer Crna Gora je ostala jedina uz San Marino, Lihtenštajn i još neke mikro države, koja je nisu zaigrale Ligu konferencije.

Ono što možda jeste računala, ali što vjerovatno nije bilo glavna ambicija, jeste to da će još više pomoći osrednjim klubovima iz najjačih liga da se bore za kontinentalni slavu.

“Znamo ko smo, prvaci smo Evrope”, pjevali su Lajpcigom vjerni i klubu izuzetno odani navijači Kristal Palasa, tima iz Južnog Londona koji je završio sezonu na 15. mjestu u Premijer ligi.

Jasno, nikada se nije dogodilo da evropsko finale igra tim koji je plasiran niže u svojoj ligi.

Rajo Valjekano, popularne “pčelice”, klub jakog lokalnog identiteta iz madridskog predgrađa Valjekas, tim je sa najmanjim budžetom u španskoj La ligi, od 20 klubova.

Sezonu je završio kao osmi na tabeli, a igrao je i svoje prvo evropsko finale. Još čeka prvi trofej, nema ga ni na domaćoj sceni.

“Llevala al barrio, mi amor” (donesi ga u kvart, ljubavi) pisalo je na transparentnu španskih navijača, ali pehar nije stigao.

Samo je Liga konfrencije mogla da spoji ovakve priče - slične i različite.

I naravno, kada se sastanu timovi tako brojnih, tako lojalnih navijača, u mističnom Lajpcigu, gradu u kojem se tokom DDR-a konstantno i najviše osjećao miris pobune, na malo je reći velelepnoj “Red Bul areni”, dobija se događaj čija spoljna magnituda značajno prevazilazi ono što akteri mogu pružili na terenu.

Na njemu je, blago rečeno, igrana loša fudbalska predstava u kojem je tim sa dna Premijer lige zahvaljući fizičkoj dominaciji nadjačao tim iz sredine tabele La Lige i slavio 1:0.

No, to će se brzo zaboraviti, pamtiće se prvo evropsko finale za oba tima, prvi kontinentalni trofej londonskih “orlova”, tuga i ponos madridskih “pčelica”.

U pres-loži nekadašnjeg Centralnog stadiona sjedio je Ulrih Klem, novinar lokalnog lista čiji bi naziv u slobodnom prevodu mogao da znači “Slobodan svijet”.

Štampao se još za vrijeme Istočne Njemačke, i danas, u modernom, kosmopolitskom Lajpcigu, ima svoju publiku i čitaoce.

Ulrih je sportski novinar kojem je glavna preokupacija rukomet: SC DHfK Lajpcig je važan član Bundeslige, zna naravno za Budućnosti i dvije evropske krune ženskog kluba, prisjeća se jednog starog rukometnog trenera iz Lajpciga koji je 80-ih putovao po Jugoslaviji i Rumuniji da se - edukuje.

Sinoć je prošetao do stadiona da pogleda fudbal, a moderna RB Arena, izgrađena pred Mundijal 2006. na mjestu nekadašnjeg komunističkog Centralnog stadiona, koji je 70-ih i 80-ih mogao da prima i preko 100 hiljada gledalaca, često nudi takve događaje.

Moćna austrijska korporacija Red Bul osnovala je 2009. godine klub i gotovo preko noći promijenila fudbalski krvotok grada.

RB Lajpcig je za kratko vrijeme postao jedan od najboljih timova u Njemačkoj, igrao i polufinale Lige šampiona 2020. godine.

Legendarna Lokomotiva iz Lajpciga, kao i Kemi (na njemačkom Chemie) dva su stara kluba iz ovog nekadašnjeg istočnonjemačkog grada koji trenutno egzistiraju u regionalnoj diviziji.

“Ako ćete u Lajpcigu da potražite fudbalsku tradiciju, moraćete da se spustite do četvrtog ranga takmičenja”, priča Ulrlih.

Između dva stara kluba i dalje vlada veliko rivalstvo, a Lokomotiva ovih dana igra baraž za ulazak u Savezni (Bundes) - treći rang njemačkog fudbala.

Čudio se Ulrih paklenoj atmosferi na stadionu koju su napravili navijači Palasa i Raja, a koja, kaže, značajno prevazilazi “pozorišni ambijent” kada igra novi, moderni Red Bul Lajpcig.

Novinar rođen u nekadašnjoj Istočnoj Njemačkoj imao je 16 godina kada je pao Berlinski zid i s ponosom se prisjeća da je u crkvi Svetog Nikole, u centru Lajpciga, 80-ih počela tiha pobuna koja je dovela do mirne revolucije i rezultirala rušenjem Berlinskog zida.

“Ta crkva je najkultnije mjesto u cijeloj Njemačkoj”, kaže.

Uz fudbalske, ali i razgovore o nekim drugim temema, iscurelo je i posljednjih pola sata, nakon što je Mateta postigao jedini gol za Kristal Palas.

Na terenu se, naravno, nije događalo ništa, ali nije mi moralo: Liga konferencije nudi lokalne i romantične fudbalske storije kakve nekad nema ni Liga šampiona.

"We're on our way, we're on our way, To Leipzig, we're on our way!”

Grmjeli su navijači Kristal Palasa lajpciškim ulicama, duboko u noć. Za njih su “orlovi” osvojili Ligu šampiona.