Mađarska i Albanija zasad su jedine u Evropi oduševljeno reagovale na poziv predsjednika Sjedinjenih Američkih Država (SAD) Donalda Trampa u njegov Odbor za mir, dok su velike sile i ključni regionalni akteri uglavnom uzdržani i bez jasnog stava, piše danas EUalajv.
Briselski portal navodi da je početkom ove godine došlo do značajnog diplomatskog pomaka kada su SAD pozvale šezdesetak država i regionalnih aktera da se priključe novooformljenom međunarodnom tijelu pod nazivom Odbor za mir (Board of Peace) čiji bi Tramp bio doživotni predsjedavajući.
Pokrenuta u krhkom periodu nakon primirja u Gazi, koje je Savjet bezbjednosti Ujedinjenih nacija (UN) podržao u novembru 2025, ta inicijativa predstavlja ambiciozan i nekonvencionalan pokušaj američkog predsjednika da preoblikuje multilateralno rješavanje sukoba, uz mogućnost da zameni UN.
Reakcije pozvanih otkrivaju složen splet geopolitičkih pozicioniranja, ideoloških bliskosti i strateških kalkulacija, koje se kreću od otvorenog entuzijazma do izraženog opreza, ocjenjuje EUalajv.
U Evropi su među prvima i s najviše entuzijazma poziv prihvatile Albanija i Mađarska.
Albanski premijer Edi Rama javno je podijelio Trampovo lično pismo na društvenim mrežama, opisujući ga kao monumentalno dostignuće koje podiže međunarodni položaj Albanije. Ramina oduševljena reakcija prevazišla je diplomatski protokol i poslužila kao izraz nacionalnog ponosa i strateškog svrstavanja uz Vašington. Njegov zavjet da učini "sve što je potrebno" kako bi unaprijedio ugled i dostojanstvo Albanije odražava širi obrazac: manje države koje traže prepoznatljivu ulogu u nastajućem globalnom poretku.
I mađarski premijer Viktor Orban, dugogodišnji podržavalac Trampove politike u Evropi, izrazio je nedvosmislenu podršku Trampovoj inicijativi. Njegovo prihvatanje potvrđeno je putem društvenih mreža i izjavama ministra spoljnih poslova Petera Sijarta, koji je Odbor za mir predstavio kao priznanje mađarskim naporima da promoviše stabilnost u nestabilnim regionima.
Orbanovo svrstavanje uklapa se u njegovu ustaljenu spoljnu politiku, koja naglašava nacionalni suverenitet, konzervativne vrijednosti i skepticizam prema multilateralnim institucijama koje se doživljavaju kao previše birokratske ili usklađene sa zapadnim liberalizmom.
Podršku su signalizirale i neke zemlje van Evrope, često vođene pragmatičnim interesima ili željom da pokažu diplomatsku nezavisnost.
Argentinski predsjednik Havijer Milej, poznat po oštroj kritici tradicionalnog establišmenta, brzo je prihvatio poziv i predstavio učešće kao čast. Odbor je opisao kao platformu za borbu protiv terorizma i unapređenje mira i slobode – retoriku u skladu s njegovim populističkim naglaskom na suverenitet i nepovjerenje prema konvencionalnim međunarodnim organizacijama.
Vijetnamski lider To Lam potvrdio je prihvatanje, što sugeriše da pojedine nezapadne sile vide vrednost u uključivanju u inicijativu predvođenu SAD radi jačanja sopstvenog regionalnog i globalnog uticaja.
Nasuprot tome, reakcije velikih tradicionalnih sila i ključnih regionalnih aktera bile su uzdržane ili bez jasnog stava. Pozivi upućeni liderima Francuske, Nemačke, Australije, Kanade, Italije, Indije (gdje je kabinet premijera Narendre Modija ostao nijem), kao i drugih zemalja, nisu izazvali vidljivo oduševljenje.
EU i njene vodeće članice, naročito Francuska i Njemačka, zauzele su uzdržan stav, odražavajući duboki skepticizam prema strukturi usmjerenoj na SAD koja čini se mijenja poslijeratni međunarodni poredak. Ova uzdržanost ukazuje na rastući transatlantski jaz, pri čemu su evropske zemlje zabrinute da bi mogle biti marginalizovane ili povezane s procesom koji neki doživljavaju kao kolonijalni ton.
Evropske diplomate su privatno izrazile zabrinutost da bi dizajn i ciljevi Odbora mogli da potkopaju ulogu Ujedinjenih nacija i naruše multilateralni konsenzus koji je dugo usmjeravao međunarodne mirovne napore. Mnogi strahuju da bi inicijativa, naročito imajući u vidu Trampovo doživotno predsjedavanje, mogla funkcionisati više kao sredstvo unilateralnog američkog uticaja nego kao istinski saradnički poduhvat.
Agencije su prenijele da je Kina danas saopštila da su je SAD pozvale da se pridruži Odboru za mir, ali nije objavila da li prihvata poziv dok je Kremlj juče saopštio da je ruski predsjednik Vladimir Putin "dobio ponudu diplomatskim kanalima" i da Rusija namjerava da kontaktira američku stranu kako bi razjasnila sve detalje predloga.
Rezerve postoje i na Bliskom istoku. Egipat i Jordan, kao ključni posrednici u sukobu u Gazi, naveli su da razmatraju pozivnu dokumentaciju kroz interne pravne procedure prije donošenja odluke.
Učešće Turske, posebno s ministrom spoljnih poslova Hakanom Fidanom u Izvršnom odboru za Gazu, izazvalo je oštre prigovore Izraela, koji tvrdi da nije bilo adekvatne prethodne koordinacije i upozorava da bi veze Ankare s Hamasom mogle da ugroze legitimitet odbora.
Pakistan je potvrdio da je primio poziv, ali je naglasio svoju trajnu posvećenost postojećim naporima koje predvode UN, bez naznaka da će ga prihvatiti.
Eualajv ukazuje i da je Odbor za mir jedan od najnekonvencionalnijih diplomatskih projekata u skorije vrijeme. Prvobitno pokrenut kao ključni element američkog plana za prekid vatre u Gazi (odobrenog Rezolucijom Saveta bezbjednosti UN 2803 u novembru 2025), cilj mu je da nadgleda poslijeratnu tranziciju Gaze, uključujući uspostavljanje palestinske tehnokratske administracije, obnovu, razoružavanje Hamasa i ekonomski oporavak.
Međutim, njegov obim se brzo proširio, što ukazuje na ambiciju da postane dugoročni alternativni okvir za upravljanje globalnim sukobima.
U središtu inicijative je predsjednik Tramp, koji preuzima doživotno predsjedavanje. Osnovno tijelo čine pozvani nacionalni lideri, uz operativne strukture poput Izvršnog odbora za Gazu, mješavine državnih zvaničnika, diplomata i uticajnih ličnosti sa izraženim proizraelskim stavovima, među kojima su američki državni sekretar Marko Rubio, Džared Kušner, bivši britanski premijer Toni Bler, predsjednik Svjetske banke Ađaj Banga i investitor - milijarder Mark Rouan.
Na terenu, bugarski diplomata Nikolaj Mladenov obavlja funkciju visokog predstavnika, dok Nacionalni palestinski komitet za upravljanje Gazom (NCAG), kojim rukovodi tehnokrata Ali Šat, vodi svakodnevnu administraciju.
Najkontroverzniji aspekt inicijative jeste njen model finansiranja. Prema izvještajima, nacrt povelje predviđa doprinos od milijardu dolara u prvoj godini za članice koje žele stalni status nakon početnog trogodišnjeg perioda. Bijela kuća odbacuje tvrdnje da je riječ o obaveznoj članarini, insistirajući da su doprinosi dobrovoljni i namijenjeni isključivo obnovi Gaze.
Kritičari, međutim, ovo nazivaju "plati-pa-učestvuj" diplomatijom, presedanom bez presedana u normama međunarodnih mirovnih tijela i upozoravaju na ozbiljna pitanja legitimiteta, pravičnosti i moguće komercijalizacije mirovnih napora.
Tokom čitavog procesa, Tramp djeluje odlučan da učvrsti dominaciju SAD u međunarodnim mirovnim procesima, podsjećajući na ranija povlačenja iz globalnih institucija i pokušaje da se diplomatija preoblikuje u duhu "Amerika na prvom mjestu". Ovakav pristup postavlja temeljne izazove za budućnost međunarodnog upravljanja, legitimiteta i uloge etabliranih tijela poput Ujedinjenih nacija.
Ukratko, prvi odgovori na Trampov poziv otkrivaju duboko podijeljenu međunarodnu zajednicu. Manje države i ideološki usklađene zemlje prihvatile su inicijativu kao priliku da unaprijede svoj diplomatski profil i signaliziraju lojalnost američkom vođstvu dok velike sile i ključni regionalni akteri ostaju oprezni, zabrinuti zbog posljedica po ustaljene norme, suverenitet i legitimitet mirovnog procesa, ukazuje portal.
Kontroverze oko finansiranja, ograničeno uključivanje palestinskih donosilaca odluka i percipirana pristrasnost u korist SAD biće ključni testovi za to da li Odbor za mir može prerasti iz smjelog gesta u funkcionalnu, inkluzivnu i kredibilnu instituciju. Kako se globalne reakcije budu dalje razvijale, ishod bi mogao značajno da oblikuje buduću arhitekturu međunarodnog rješavanja sukoba, zaključuje se u tekstu EUalajva.
Bonus video:
